ันกัวจับ เอาไปเผาให้หมด” หลังจากองค์ชายเหลียนเข้าไปในห้องโถง นางถอดเสื้อคลุมออกแล้วโยนมันไปที่บ่าวรับใช้ “ตวนมู่อันกัวมีกลิ่นแปลก ๆ และมันน่ารังเกียจจริง ๆ ”
เฟิงหยูเองเชื่อว่าคำเหล่านี้ถูกต้อง
เหลือห้องในที่ทำการให้นาง องค์ชายเหลียนไม่ได้พูดถึงสิ่งที่นางต้องการให้นางทำ และดูเหมือนว่านางได้รับการปฏิบัติแตกต่างจากบ่าวรับใช้คนอื่นเล็กน้อย
เฟิงหยูเองกลับไปที่ห้องของนางแล้วนอนลงบนเตียงหลับตาเพื่อพักผ่อน นางฝึกซ้อมอย่างหนักในห้องโถงมายาทุกวันก่อนหน้านี้ นางแทบไม่มีโอกาสนอนเลย นอกจากนี้ยังมีปัญหาการขาดแคลนไม่กี่วันที่ผ่านมา ตอนนี้นางง่วงนอนจริง ๆ
น่าเสียดายที่ไม่นานหลังจากที่นางหลับตา และก่อนที่นางจะหลับไปนางได้ยินเสียงมาจากประตู ติดตามสิ่งนี้ทันทีมีคนแอบเข้ามาในห้องแม้ว่าเสียงฝีเท้าจะเบาเท่าที่จะเป็นไปได้ แต่เฟิงหยูเองก็ได้ยิน
ถอนหายใจอย่างเงียบ ๆ นางพูดอย่างไร้จุดหมาย “ข้านอนไม่หลับเลย !” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็ลุกขึ้นนั่งทันที
คนที่แอบเข้ามาใกล้กลัวแทบตาย หลังจากปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาพวกเขาตบหน้าอกแล้วพูดซ ้า ๆ ว่า “เจ้าทำให้ข้ากลัวแทบตาย”
เฟิงหยูเองเหลือบตาของนาง “องค์ชายเหลียน มีเรื่องอะไรหรือเพคะ ? ”
“เจ้าไม่สนุกเลยจริง ๆ ” คนที่มาคือองค์ชายเหลียน คนนี้ดูเหมือนจะชอบเสื้อผ้าสีแดง แม้ว่านางจะเปลี่ยนเสื้อผ้าของนางแล้ว แต่นางก็ยังสวมสีแดง เมื่อรวมกับผิวสีซีดของนาง มันดูแปลกมาก “จะแกล้
