ตอนนี้รสชาติยังติดอยู่ที่ลิ้นอยู่เลย
องค์ชายเหลียนอ้าปากค้างแล้วมองเฟิงหยูเอง “เอ่อ เจ้าดีจริง ๆ ! เจ้ากล้าที่จะกินปลาของเจ้านายต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ ! บอกข้าหน่อยว่าตวนมู่อันกัวทำหน้าแบบไหนเมื่อเจ้ากินปลานั่น ? ”
เฟิงหยูเองนึกถึงการแสดงออกของตวนมู่อันกัวอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามครู่หนึ่งนางส่ายหน้า “หม่อมฉันจำไม่ได้ หม่อมฉันสนใจการกินมากและไม่แม้แต่จะมองเขาเพคะ”
องค์ชายเหลียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย “ฮะ เจ้าพลาดฉากที่งดงามที่สุดของปีนี้ ข้าจะบอกเจ้าว่าตวนมู่อันกัวให้ความสนใจปลาเหล่านี้มากกว่าคนที่มีชีวิต เจ้าไม่เห็นสีหน้าเขาเมื่อปลาสองตัวโตมาหรือ จริง ๆ แล้วเจ้าควรจะได้รับการพิจารณาอีกสองสามครั้ง หรือเจ้าควรปลุกข้าให้ตื่นหากต้องการดูว่าตาแก่นั่นถูกทำให้อับอายขายหน้านั้นเป็นสิ่งที่ควรค่าแก่การฉลอง”
หยูเหมิงรู้สึกงงงวย “ความเป็นปฏิปักษ์ระหว่างองค์ชายกับตวนมู่อันกัวคืออะไร ? ทำไมองค์ชายถึงพาหม่อมฉันเข้าไปด้วย ? องค์ชายไม่กลัวว่าหม่อมฉันเป็นคนไม่ดีหรือเพคะ ? ”
องค์ชายเหลียนโบกมือของนาง “ข้าเห็นคนเลวมากมายในโลกนี้ ข้าเห็นว่าเจ้าดูไม่เหมือนใคร ดังนั้นเจ้าไม่ใช่คนเลว สำหรับศัตรูระหว่างข้ากับตวนมู่อันกัว หืมม ! ” ขณะที่นางพูดการแสดงออกของนางก็เย็นชา มันเกิดขึ้นได้ในพริบตาเมื่อใบหน้าที่ร่าเริง และยิ้มแย้มก็ปรากฏขึ้นในเวลาหนึ่งพันปีที่ผ่านมา ราวกับว่าบุคคลนั้นกลายเป็นภูตผีหรือปีศาจ มันเหมื
