วันรุ่งขึ้นเป็นวันส่งท้ายปีเก่า หลังจากเข้าร่วมปราชุดสุดท้ายของปีฮ่องเต้ลากจางหยวนไปตำหนักศศิเหมันต์
จางหยวนมีขันทีอีก 4 คนที่ถือจาน บนแท่นวางเหล่านี้เป็นชุดราชสำนักใหม่เอี่ยมที่มีสีขาวบริสุทธิ์ ในขณะที่เดินเขาพึมพำ “สำหรับปีใหม่ หากฝ่าบาทของเจ้าต้องการใกล้ชิดกับพราชายาหยุน ฝ่าบาทควรส่งทุกเทศกาล ใครจะส่งชุดขาวเมื่อฉลองปีใหม่ สีแดงหรือชมพูจะดีกว่าหรือไม่พะยะค่ะ”
จักรพรรดิโบกมือของเขา “ไม่ดี ไม่ดี ที่รักไม่ชอบสีพวกนั้น เจ้าเคยเห็นนางสวมเสื้อผ้าสีพวกนั้นหรือไม่ ในขณะที่กำลังแต่งหน้า ? นางชอบสีขาวและดูสะอาด มันเหมาะที่สุดกับอารมณ์ที่เป็นเหมือนน ้า” ทันทีที่จักรพรรดินึกถึงพราชายาหยุน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาทันที และเขาก็ถามจางหยวนว่า “วันนี้เป็นวันส่งท้ายปีเก่า เจ้าคิดว่าคนที่รักจะยอมพบเราหรือไม่”
จางหยวนจะบอกว่าไม่ แต่มันก็ไม่ดีเกินกว่าที่จะจู่โจมเจ้านายของเขาในวันปีใหม่ เขาคิดเล็กน้อยแล้วพูดอย่างจริงจัง “อาจมีโอกาสห้าในสิบส่วนพะยะค่ะ ! ”
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ควรพูดเช่นกัน” ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมองจางหยวนและไม่ได้พูดอะไรกับเขาเลย เขาเพิ่มความเร็วของเขาจวนจะวิ่งไปที่ประตูของตำหนักศศิเหมันต์ เมื่อเขาหยุด เขาก็อ้าปากค้างกล่าวว่า “ไม่ดี ไม่ดี ถ้านี่เป็นไม่กี่ปีก่อนหน้านี้ฉข้าคงไม่อ้าปากค้างแบบนี้ สุขภาพของข้าในช่วงสองปีที่ผ่านมานั้นแย่กว่าในอดีตอย่างเห็นได้ชัด” คำพูดเหล่านี้ตะโกนเสี
