ากที่เราเข้าไปในเมืองฟู่โจว เราจะดื่มกันต่อ ! “
ในขณะนี้หัวใจของซวนเทียนฮั่วได้ผ่านจุดแตกหักไปแล้ว เขามองไปที่ผู้หญิงคนนั้นและพูดอย่างไร้ปัญหา “ท่านแม่ ท่านแม่พูดอะไรกับพวกเขากันแน่ ? และเทียนนี้มาจากไหนกันขอรับ ? ”
ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครนอกจากพราชายาหยุน เมื่อได้ยินซวนเทียนฮั่วถาม นางภูมิใจอย่างมากที่จะบอกเขาว่า “แซ่ของข้าคือหยุน ไม่มีเมฆบนท้องฟ้า ดังนั้นข้าจึงบอกพวกเขาว่าแซ่ของข้าคือเทียน สำหรับเหตุผลที่พวกเขาเรียกข้าว่าท่านพี่เทียน นั่นเป็นเพราะพวกเขารู้สึกว่ามันเข้ากับข้า นอกจากนี้ ฮั่วเอ๋อ วันนี้เป็นวันสิ้นปี การจะเร่งรีบต่อเนื่องในวันก่อนวันปีใหม่ค่อนข้างยาก”
ซวนเทียนฮั่วกางมือของเขา “มันเป็นเรื่องยากแล้ว ใครบอกให้ท่านแม่มา มันช่างดีเหลือเกินที่อยู่ในพระราชวัง แทนที่จะเป็นพราชายาที่เหมาะสม ท่านแม่ยืนยันที่จะเป็นท่านพี่เทียน ท่านแม่ต้องการให้ข้าพูดอะไรขอรับ”
พราชายาหยุนลอกเลียนแบบเขา และยื่นมือของนางอย่างเคร่งเครียดมาก บอกเขาว่า “พระราชวังไม่ดี การเป็นพราชายาของฮ่องเต้ก็ไม่ดีเช่นกัน วันที่มีความสุขที่สุดในชีวิตของข้ากลับไปที่หมู่บ้านแห่งนี้ มันแตกต่างจากพระราชวังอย่างสิ้นเชิง”
คำเหล่านี้ทำให้ซวนเทียนฮั่วกลืนถ้อยคำที่อยากจะพูด แต่คำเหล่านี้กลับกลายเป็นถอนหายใจ ใช่แล้ว พราชายาหยุนไม่พอใจกับการอยู่ในพระราชวัง เขาเป็นบุตรชายของนาง ถ้ามันขึ้นอยู่กับเขาที่จะตัดสินใจเขาจะเป็นอย่างพรา
