้หญิงไอ เสี่ยวหยาเปิดประตูเข้าไป แล้วเรียก “ท่านแม่”
เนื่องจากเฟิงหยูเองติดตามอยู่ข้างหลังในขณะที่ใช้มิติของนาง นางจึงปรากฏขึ้นที่มุมห้อง และเห็นหญิงสาวที่ป่วยหนักคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเสี่ยวหยานองไปด้วยน ้าตา
ผู้หญิงคนนั้นถามนางว่า “เจ้าไปไหนมา ? ”
เสี่ยวหยาตอบว่า “ข้าไปยืมเงิน” นางยกมือขึ้นและเช็ดน ้าตาโดยไม่พูดอะไรเพิ่มเติม
ผู้หญิงคนนั้นไออยู่พักหนึ่งก่อนที่จะสงบลง นางเตือนเสี่ยวหยาอย่างรวดเร็ว “ถ้าเจ้าและพ่อของเจ้าต้องการยืมเงิน ข้าไม่สามารถห้ามพวกเจ้าได้ แต่เสี่ยวหยา เจ้าต้องจำไว้ว่า ไม่ว่าเจ้าจะคิดอะไร…”
เสี่ยวหยาไม่สามารถกลั้นน ้าตาของนาง และหันหลังเช็ดน ้าตา ก่อนที่จะพูดกับมารดา “ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ทำอย่างนั้นเจ้าค่ะ”
ผู้หญิงคนนั้นถอนหายใจด้วยความไม่เชื่อ แต่ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้นางกล่าวว่า “ถ้าเจ้าใช้วิธีการแบบนั้นเพื่อหาเงิน ข้าควรกัดลิ้นตัวเองตายก่อนที่จะใช้เงินพวกนั้น ! ”
หลังจากพูดจบ เสียงไอก็ดังขึ้นอีกครั้งขณะที่นางหมดสติอีกครั้ง ในที่สุดเสี่ยวหยาก็ร้องไห้ออกมา “ท่านแม่ ข้าขอโทษ เสี่ยวหยาไม่อยากให้ท่านแม่ตาย แต่ข้าไม่มีทางเลือกอื่น พระราชวังของท่านผู้นำหายไป แต่ยังมีพระราชวังฤดูหนาวอยู่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปข้าอาจจะไม่มีโอกาสทำหน้าที่ดูแลท่านแม่อีกต่อไป”
ยิ่งนางร้องไห้นางยิ่งเสียใจมากขึ้น นางไม่รู้ด้วยซ ้าว่ามีใครบางคนปรากฏตัวข้างหลังนาง นางแค่รู้ส
