เมื่อพราชายาหยุนพูด ซวนเทียนฮั่วกำลังจะจิบชาซึ่งส่งผลให้เขาเกือบจะสำลัก
“เฟิงเซียงหรู ? ” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามพราชายาหยุน “มันเกี่ยวข้องกับนางได้อย่างไร ? ”
อย่างไรก็ตามพราชายาหยุนก็พอใจในสิ่งที่เขาพูดมาก มันเป็นเพียงความพึงพอใจของนางกับประโยคแรกที่เขาพูดว่า “ดูสิ เจ้าจำชื่อนางได้”
“ท่านแม่” ซวนเทียนฮั่วปวดหัว การกระทำของพราชายาหยุนจะเป็นของมารดาได้อย่างไร เห็นได้ชัดว่าทำให้เขาเดือดร้อน ! มันต้องบอกว่าในชีวิตนี้มีเพียงสองคนเท่านั้นที่เขาทนไม่ได้ที่จะปฏิเสธ คนหนึ่งคือเฟิงหยูเองและอีกคนคือพราชายาหยุน ไม่ว่าในกรณีใดเฟิงหยูเองก็เป็น…นางมีเหตุผล ! นางจะไม่ขอสิ่งใดจากเขาอย่างไร้เหตุผล แต่พราชายาหยุนจะไม่ให้โอกาสเขาเพียงน้อยนิด นางเป็นมารดาและเขาก็เป็นบุตรชาย เขาต้องฟังทุกสิ่งที่มารดาพูดและเขาไม่ได้รับอนุญาตให้คัดค้าน ซวนเทียนฮั่วยิ้มอย่างขมขื่น จากนั้นหมวกไม้ไผ่ที่ถูกกระแทกเขาขอร้องด้วยความเมตตาเขากล่าวว่า “นางเป็นแค่เด็กสาว ท่านแม่อย่าได้พยายามจับคู่”
น่าเสียดายที่พราชายาหยุนเพิกเฉยต่อเรื่องนี้อย่างสมบูรณ์ นางยังคงอยู่ในโลกของตัวเอง “ข้าได้ยินมาว่าคุณหนูสามของตระกูลเฟิงสนิทสนมกับเจ้าสี่ เจ้ายืนยันที่จะบอกว่ามีใครบางคนกำลังพยายามจับคู่นั้นจะต้องเป็นตาแก่ที่สมควรโดนตำหนิ แม้ว่าโดยปกติข้าจะไม่ออกไปข้างนอก ข้ารู้เกี่ยวกับสิ่งนี้ ข้าควรรู้ ตาแก่ลังเลที่จะฆ่าองค์ชายสี่ ดังนั้นองค์ชายสี่
