์ทันที เราจะไม่ก่อเรื่องตลอดทาง เจ้า…”
“หุบปาก ! ” นัยน์ตาของหยวนเฟยดุร้ายเปิดเผยการแสดงออกอย่างรุนแรง “เจ้ากำลังสอนข้าอยู่หรือ ? ข้าจะบอกเจ้าว่าถ้าเจ้าไม่ต้องการที่จะเป็นฮูหยินน้อยของคฤหาสน์ฟุงของข้า เจ้าก็ออกไปซิ ! ไป เจ้าไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้ แต่เจ้าจะไม่ยอมให้ข้าหาผู้หญิงคนอื่น ข้าควรจะเก็บเจ้าไว้อีกหรือ ? ”
เสียงหยวนเฟยดังมาก ไม่เพียงแต่ผู้คนที่อยู่ใกล้ท่าเทียบเรือมองไปด้านข้างเท่านั้น แต่ทั้งสามคนที่อยู่ที่นั่นเพื่อต้อนรับพวกเขาก็ยังงงงวยเช่นกัน เฟิงหยูเองเห็นทั้งสามเดินมาข้างหน้า ก่อนที่พวกเขาจะมาถึงตรงหน้าพวกเขาหยุด และสับสนว่าทำไมหยวนเฟยจึงกลายเป็นเช่นนี้
แต่พวกเขาค่อนข้างฉลาด และพวกเขาอยู่กับซวนเทียนหมิงมาหลายปีดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินคำว่า “คฤหาสน์ฟุง” พวกเขาตระหนักทันทีว่านี่เป็นการกระทำในฐานะนายน้อยของคฤหาสน์ของเสนาบดี คนหนึ่งในนั้นจึงรีบไปข้างหน้าและกล่าวกับหยวนเฟยว่า “นายน้อย บ่าวรับใช้คนนี้มารอท่านและฮูหยินน้อยมานานแล้วขอรับ” ขณะที่พูดอย่างนี้เขามองวังซวนและคำนับ
เมื่อมาถึงจุดนี้ หวงซวนก็ร้องไห้อย่างน่าสงสารด้วยสีหน้าเศร้าโศกปรากฏบนใบหน้าของนาง เฟิงหยูเองหันร่างของนางเล็กน้อยและแอบตามหลังนาง เมื่อเห็นว่าผู้พิพากษาหลู่และท่านฮูหยินหลู่กำลังจะมาด้านข้างของพวกเขา นางก็เปล่งเสียงของนางและพูดด้วยเสียงเศร้า“นายน้อย ! นายน้อยทำแบบนี้ได้อย่างไรเจ้าค่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่มี
