เจ้าไม่สามารถกลับเมืองหลวงได้ ! ”
เฟิงหยูเองตกใจกลัว นางคุกเข่าบนพื้นขอร้องให้อภัย วังซวนก็ตะโกนเสียงดัง “ถ้าเจ้าต้องการผู้หญิง ข้าจะไปซื้อให้เจ้า นางอยู่กับข้าตั้งแต่นางยังเด็ก เจ้าจะขายนางได้อย่างไร ? ”
ใครจะรู้ว่าความโง่เขลาของหยวนเฟยน่าจะดีขึ้น เขาจะไม่ตอบกลับเขาเพิ่งชี้ไปที่เฟิงหยูเองและกล่าวซ ้า ๆ ว่า “ขายนาง ! นางจะต้องถูกขาย ! ” จากนั้นเขาก็โบกมือให้คนทั้งสามที่มาต้อนรับพวกเขา “เอาฮูหยินน้อยออกไป ! ”
ทั้งสามพยักหน้าและรีบไปประคองวังซวนออกไป โดยทั้งเฟิงหยูเอง วังซวนร้องไห้แทบขาดใจ หยวนเฟยชี้ไปที่หวงซวนทันที “เจ้า ! เจ้าไปซื้อผู้หญิงคนนั้นให้ข้า!”
หวงซวนไม่ได้พูดอะไร และหันไปหาฉิงเล่อ หยวนเฟยมองไปที่คนที่ร้องไห้แทบขาดใจ เฟิงหยูเองคุกเข่าบนพื้น สายตาที่หมดหนทางส่องประกายผ่านดวงตาของเขา ในท้ายที่สุดเขาชี้ไปที่โจวชูและออกคำสั่ง“ผูกนางไว้กับนายน้อยคนนี้ อีกสักครู่พานางไปที่ตลาดทาสและขายนาง”
โจวชูกำลังจะก้าวไปข้างหน้า เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งพูดเสียงดัง “เดี๋ยวก่อน ! บ่าวรับใช้คนนี้ ข้าจะซื้อนาง ! ”
