เท้าที่เฟิงหยูเองที่ยกขึ้นนั้นถูกวางลง เพราะนางเอนหลังพิงกำแพงและฟังอย่างระมัดระวัง
เสียงของกลุ่มคนจากข้างในห้องและเสียงครวญครางของผู้หญิงจะได้ยินเป็นครั้งคราว จากนั้นจะได้ยินเสียงของชายคนหนึ่งเตือนผู้หญิงคนนั้น “เบาเสียงลงหน่อย” เสียงของเขาระมัดระวังและฟังค่อนข้างน่ากลัว
ผู้หญิงคนนั้นกล่าวว่า “มีอะไรให้กลัว ! มีหลายห้องระหว่างเรา นางเป็นคนนอนหลับยากเสมอ ย้อนกลับไปในคฤหาสน์ นางจะไม่ตื่นขึ้นมาอีกแม้ว่าจะเราจะทำอะไรกันตรงหน้าเตียงนาง นางนอนหลับลึกมาก มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่กลัวนาง”
ชายคนนั้นกล่าวว่า “ข้าไม่ได้กลัว เพียงแค่ต้องการไว้หน้าของตระกูลมารดานาง ไม่ว่าจะพูดอะไรนางก็มาจากเชื้อสายตระกูลตวน เรื่องของการประกาศในเฉียนโจวครั้งนี้ เจ้าเชื่อจริง ๆ หรือว่าคุณหนูสามจะสามารถทำให้มันเกิดขึ้นได้ ? มันจะขึ้นอยู่กับตระกูลมารดาของนางพยายามหรือไม่ รีบทำให้เสร็จ ถ้านางตื่นขึ้นมาในไม่ช้า นั่นจะไม่ดี”
“รีบทำไม ! เจ้ารู้เพียงเพื่อใช้ประโยชน์จากนาง อย่างไรก็ตามข้าไม่สามารถใช้ชีวิตของอนุได้ การอยู่เคียงข้างเจ้าเป็นเรื่องที่แย่จริงๆ”
ชายคนนั้นพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ใครบอกให้เจ้าเป็นบ่าวรับใช้ของนางข้าได้นำอนุมากมายเข้าไป และนางก็ไม่สนใจเลย แต่เมื่อข้านำความคิดที่จะพาเจ้าเข้าไป นางเกือบจะเผาบ้านทั้งหมด บอกข้า ข้าจะกล้านำมันมาอีกครั้งหรือ ? อย่าสร้างปัญหา มาเร็ว ๆ…”
เฟิงหยูเองไม่ฟังและกลับไปที่ราวบนดาดฟ้
