ูหรงกลับมาอย่างระมัดระวังและยังคงแสดงสีหน้าที่น่าเกลียดต่อเป่ยจื่อ เป่ยจื่อจ้องนางและไม่พูดอะไรหลังจากเห็นเป่ยฟูหรงนอนลง เขาก็เพิ่มไม้อีกสองชิ้นเข้าไปในกองไฟทำให้มันสว่างขึ้น
ในเวลาเดียวกัน ซวนเทียนหมิงก็ลืมตาขึ้นมาและเห็นได้อย่างชัดเจนในสายตาของเขา ไม่มีอาการง่วงนอนเล็กน้อยที่สามารถมองเห็นได้ เขาจ้องมองไปที่ด้านหลังของเป่ยฟูหรง และดอกบัวสีม่วงที่หน้าผากของเขาก็มืดลงเล็กน้อยเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของเขา
………..
ในตอนกลางคืนลมในแม่น ้าแรงและหนาวเย็น แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในห้องส่วนตัว ลมก็จะยังคงผ่านไปได้
เฟิงหยูเองกอดเข่าของนาง และนั่งบนเตียงในขณะที่ห่อด้วยผ้าห่มขนสัตว์ หวงซวนคุ้นเคยกับการมองเห็นภาพแปลก ๆ ของคุณหนูของนางที่ดึงผ้าห่มขนาดใหญ่ 3 ผืนจากแขนเสื้อของนาง จากนั้นนางได้รับการร้องขอจากหยูเองเพื่อส่งไปให้วังซวน และหยวนเฟย อีกผืนหนึ่งจะถูกส่งไปยังโจวชูซึ่งแยกตัวออกไป และส่งไปยังห้องนั่งเล่น
ทั้งสองนั่งอยู่ข้างกันบนเตียง หวงซวนรู้สึกผ้าห่มด้วยมือของนาง และไม่สามารถเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์ว่าทำจากอะไร และถามหยูเอง “ในวันที่อากาศหนาวเช่นนี้ คุณหนูคิดว่าวังซวนและหยวนเฟยกำลังทำอะไรอยู่ทำเหมือนพวกเราและนั่งด้วยกันภายใต้ผ้าห่มเดียวกันหรือไม่เจ้าคะ ? ”
หยูเองเห็นว่ามีความต้องการที่จะนินทาในตัวผู้หญิงคนนี้ นางพยักหน้าอย่างจริงจัง“อืม มันเป็นแบบนี้นั้น”
หวงซวนตบเตียงแล้วหัวเราะ “แน่นอนว่าบุตร
