องหวงซวนสว่างขึ้นจากนั้นก็สงบลงทันที นางกล่าวว่า “บ่าวรับใช้ผู้นี้รู้ว่าการที่คุณหนูปฏิบัติต่อเราอย่างดี แต่นี่เป็นหน้าที่ของเรา เราไม่สามารถปล่อยให้ตัวเองลืมได้ว่าเราเป็นบ่าวรับใช้เพียงเพราะเจ้านายของเราปฏิบัติต่อเราอย่างดีเจ้าค่ะ” นางคิดเล็กน้อย และกล่าวเพิ่มเติม“บางที…ไม่ใช่ว่าเราไม่มีความรู้สึก ความรู้สึกเหล่านี้สามารถถูกนำไปยังคน ๆ หนึ่งเท่านั้น นั่นจะเป็นเจ้านายของเรา”
เฟิงหยูเองรู้สึกถึงสัมผัส อย่างไรก็ตามนางถอนหายใจแล้วโบกมือ “ลืมไปเถิด อย่าพูดถึงเรื่องนี้ เราแกล้งทำเป็นสมาชิกตระกูลเสนาบดีฟุง มันจะดีที่สุดถ้าเราไม่ได้เปิดเผยความจริง”
“คุณหนูไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ” หวงซวนบอกนาง “เราทำสิ่งนี้มาหลายปีแล้ว ในเวลานั้นเป็นองค์ชายที่สนับสนุนมัน และท่านเสนาบดีรู้เกี่ยวกับมันเช่นกัน นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมทุกคนที่อยู่ข้างนอกแกล้งทำตัวเกี่ยวข้องกับเขา เขาจะไปถามด้วยความเคารพ ถ้าเป็นคนของเรา เขาจะร่วมมือกันโดยธรรมชาติ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ดีมาก” นางลูบหน้าผากและอยากจะนอน แต่นางก็รู้สึกว่านางไม่สามารถหลับได้ ดังนั้นนางจึงพูดกับหวงซวน “ข้ากำลังจะขึ้นไปที่ดาดฟ้าเพื่อดูรอบ ๆ เจ้านอนได้แล้ว ไม่จำเป็นต้องตามข้าไป”
หวงซวนจะทำแบบนี้ได้อย่างไร ถ้าเจ้านายของนางไปนางจะต้องติดตาม อย่างไรก็ตามนางถูกหยุดโดยหยูเอง “เจ้าไม่ควรไป บ่าวรับใช้สองคนสามารถออกไปที่ดาดฟ้าในเวลาเดียวกันได้อย่างไร เราจะต้องคอยดูแลเ
