า”
“หือ ? ” หวงซวนเข้าใจอย่างแน่นอนจริง ๆ ว่านางมีอาการผิดปกติคนเราสามารถไร้ยางอายเช่นนี้ได้หรือไม่
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองรู้สึกว่านี่เป็นโอกาสที่ดีมาก ดังนั้นนางจึงรีบถามอย่างรวดเร็วว่า “นี่ไม่ใช่สิ่งที่บ่าวรับใช้เช่นเราสามารถตัดสินใจได้พวกเจ้าสองคนจะเข้ามาพูดคุยกับเจ้านายของเราหรือไม่ ! ” หลังจากพูดอย่างนี้แล้วนางไม่ได้รอให้ผู้พิพากษาหยุดนาง นางเปิดประตูแล้วกล่าวว่า “นายน้อย ฮูหยินน้อย มีคนสองคนอยู่ข้างนอกที่อยากซื้อขนมอบของเราเจ้าค่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนี้ ผู้พิพากษาไม่สามารถนำมันกลับมาได้อีก เขาทำได้แค่นำบ่าวรับใช้เข้าไป เมื่อมองอีกครั้งเขาพบว่าคนสองคนข้างในนั้นยังเด็กมาก และเขาก็อดไม่ได้ที่จะไตร่ตรองอีกครั้ง นี่น่าจะเป็นบุตรชายของเจ้าหน้าที่ในเมืองหลวงใช่หรือไม่ ?
วังซวนและหยวนเฟยเห็นเฟิงหยูเองขยิบตาใส่พวกเขาสองสามครั้งและทั้งสองก็เข้าใจทันที เมื่อพวกเขาได้ยินวังซวนกล่าวว่า “นี่เป็นเพียงขนมอบ แบ่งให้พวกเขา ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเกี่ยวกับการซื้อ แต่…”นางมองผู้พิพากษาว่า “การให้ขนมอบไม่มีอะไรสำคัญ แต่ในเรื่องนี้เราจำเป็นต้องรู้ว่าเราให้พวกมันกับใคร”
ก่อนที่ผู้พิพากษาจะพูดได้ บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างหลังเขารีบพูดว่า “นี่คือผู้พิพากษาเขตปกครองเหอเทียน, ใต้เท้าหลู่” ในใจนางผู้พิพากษาขั้นหกไม่ถือเป็นข้าราชการระดับต ่าอีกต่อไป นอกจากนี้มณฑลเหอเทียนยังอยู่ใกล้กับเมืองหลวงมากที่สุดซึ่งจะสำคัญกว่
