่างเท่าที่ทำได้เพื่อคิดหาวิธีสร้างความหวังเหล่านั้นเพื่อบรรลุเป้าหมาย
ในที่สุดบิดาและบุตรสาวก็มีความเข้าใจร่วมกัน เมื่อเฟิงเฟินไดลุกขึ้นมองตานางกลายเป็นไฟที่ลุกโชนด้วยความหวังอย่างแรงกล้าความหวังที่นางได้กดขี่ข่มเหงได้เพิ่มขึ้นอีกครั้ง ราวกับว่าสง่าราศีที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเฟิงเฉินหยูนั้นกลายเป็นของนางไปแล้ว เรื่องนี้ทำให้นางดูเหมือนจะเปลี่ยนจากบุตรสาวของอนุและคนให้อาหารม้าให้เป็นฮองเฮาอันทรงเกียรติของราชวงศ์ต้าชุน นางลืมไปว่าเฉินหยูซึ่งฝันอยากจะเป็นฮองเฮาก็จบลงด้วยความตายอันน่าสยดสยอง
เฟิงเฟินไดคุกเข่าต่อหน้าเฟิงจินหยวน นางพยายามอย่างเต็มที่เพื่อควบคุมเสียงพูดว่า “ข้าขอบคุณท่านพ่อที่ให้การสนับสนุน ถ้าวันนั้นมาถึง ข้าจะไม่ลืมความสนับสนุนของตระกูลเฟิงอย่างแน่นอน”
เฟิงจินหยวนพยักหน้าพึงพอใจ ในเวลาเดียวกันเขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาเชื่อมั่นว่าสิ่งนี้จะทำให้เฉียนโจวทำตามที่เขาพอใจ
ออกจากห้องของเฟิงจิ้นหยวน เฟิงเฟินไดไม่ได้ลบออกในคฤหาสน์สักครู่ นางได้เตรียมรถม้าและรีบไปที่ตำหนักหลี่ สิ่งต่าง ๆ ที่เฟิงจินหยวนพูดไว้ในใจของนางทำให้นางไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้
ก่อนที่สถานการณ์ของฮันชิจะเกิดขึ้น เฟิงเฟินไดก็รู้ว่าไม่มีความหวังสำหรับตัวนางเอง เฟิงจินหยวนจะไม่ชอบบุตรสาวของฮันชิอีกต่อไปและนางจะไม่สามารถได้รับผลประโยชน์ใด ๆ จากคฤหาสน์เฟิง แต่ในเวลานั้นตระกูลเฟิงก็ตายไปแล้ว เฟิงจินหยวนไม่มีสถ
