ยงดัง “ไม่ว่าเราจะเป็นคู่ที่ดีหรือไม่ องค์ชายผู้นี้ต้องแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้ เรานอนด้วยกันแล้ว สิ่งนี้ไม่สามารถเปลี่ยนแหปลงได้อีกต่อไป”
คำพูดเหล่านี้ทำให้ใบหน้าของเฟิงหยูเองแดงสดใส นางเหลือบมองพระชายาหยุนและซวนเทียนฮั่วอย่างรวดเร็ว นางยื่นมือเล็ก ๆ ของนางออกมา ซวนเทียนหมิงส่งเสียงร้อง “โอ้ย” เฟิงหยูเองจ้องมองเขาและกล่าวว่า “ข้ากำลังจะบอกเจ้า ซวนเทียนหมิง ผู้หญิงคนนี้ไม่เชื่อเรื่องการเชื่อฟังสามประการและคุณธรรมสี่ประการ หรืออะไรแปลก ๆ อย่าคิดเกี่ยวกับการใช้ศีลธรรมและตำราเหล่านั้นเพื่อผูกมัดข้า นอกจากนี้เราจะไม่ไปทางเหนือหรือ ? พี่เจ็ดจะไปทางตะวันออกด้วย หากเจ้าพยายามกลั่นแกล้งข้า ข้าจะไปหาองค์ชายเจ็ด ! ” หลังจากพูดอย่างนี้นางหันไปมองซวนเทียนฮั่วโดยถามว่า “พี่เจ็ดยอมให้ข้าไปด้วยหรือไม่เจ้าค่ะ ? ”
ซวนเทียนฮั่วพยักหน้า “แน่นอน”
เมื่อเด็กหญิงตัวน้อยหันหลังกลับและมองที่ซวนเทียนหมิง รูปร่างหน้าตาขี้เล่นของนางทำให้ผู้คนรู้สึกว่าทั้งโกรธและไม่โกรธราวกับสิ่งที่นางทำนั้นผิด
ทุกคนหัวเราะครู่หนึ่งก่อนที่พราชายาหยุนจะโบกมือ และพูดกับเจียนเจิง “เอาล่ะ เรื่องราวที่เจ้าเล่าวันนี้ค่อนข้างสนุกสนาน เจ้ากลับไปได้แล้ว ! ข้าเบื่อแล้ว เจ้าค่อยกลับมาอีกครั้ง”
ในที่สุดเจียนเจิงก็ได้รับคำสั่งและก่อนออกจากตำหนักศศิเหมันต์ไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าเขากำลังหลบหนี
ซวนเทียนหมิงส่ายหัวอย่างไร้ประโยชน์ และพูดกับพราชา
