เวลานี้ซวนเทียนฮั่วก็กล่าวว่า “ข้าได้ยินมาว่าน้องชายของเจ้าจะไปทางเหนือกับเจ้าหรือ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “พี่เจ็ดได้ยินจากเสด็จพ่อพ่อหรือเจ้าคะ ? ”
“ใช่” ซวนเทียนฮั่วกล่าวว่า “เมื่อข้าไปอำลาเสด็จพ่อ ข้าได้ยินเสด็จพ่อพูด ข้าได้ยินเช่นกันว่าเด็กประสบความยากลำบากบางอย่าง ข้าคิดว่าถ้าข้ามีเวลาว่างก่อนออกเดินทาง ข้าจะไปเยี่ยมเขา”
เฟิงหยูเองกำลังจะขอบคุณในนามของเฟิงจื่อหรู เป็นที่รู้กันว่าเฟิงจื่อหรูชอบองค์ชายเจ็ดที่เหมือนเทพเซียนจริง ๆ แต่ก่อนที่นางจะขอบคุณนางได้ยินพราชายาหยุนเอ่ยถามว่า “อะไรนะ ? เจ้าจะพาน้องชายของเจ้าไปที่สนามรบหรือ ? ”
เฟิงหยูเองตื่นตกใจอยู่ครู่หนึ่งและไม่เข้าใจเหตุผลที่พราชายาหยุนถามนางอดไม่ได้ที่จะสับสน แต่ถามว่า “มันขัดกับกฎหรือเจ้าค่ะ ? ”
ซวนเทียนหมิงหัวเราะ “เจ้ากำลังพูดถึงกฎกับเสด็จแม่ ? เจ้าต้องถามนางก่อนว่านางรู้กฎอะไรบ้าง”
พราชายาหยุนโบกมืออย่างรวดเร็ว “มันไม่ใช่เรื่องของกฎ ข้าแค่ถามเจ้าจะพาน้องชายของเจ้าไปที่สนามรบจริง ๆ หรือ ? ”
เฟิงหยูเองพยักหน้า “ข้าไม่สามารถต่อต้านคำอ้อนวอนของเขา และทำได้เพียงเห็นด้วยที่พาเขาไปเจ้าค่ะ”
“ติ๊ก ติ๊ก ! ” พราชายาหยุนเดาะลิ้นของนางแล้วพยักหน้าไปในทิศทางของซวนเทียนหมิงด้วยท่าทางที่แสดงให้เห็นว่านางไม่พอใจ เมื่อเขาขาดการเติบโต “แค่มองเจ้า ชายาของเจ้ารู้จักพาน้องชายของนางไปในสนามรบด้วย ทำไมเจ้าไม่คิดอีกเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้
