งจากตะโกนนางก็หมดความมั่นใจ
ทุกคนเข้าใจเหตุผลนี้ แต่…พวกเขาจะช่วยพวกเขาได้อย่างไร เป็นไปได้หรือไม่ที่พวกเขาต้องดูทุกคนบนเรือลำนี้ตายทีละคน
คำถามนี้พุ่งผ่านจิตใจของซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง ทั้งสองมองหน้ากัน และซวนเทียนหมิงถามนางว่า “เจ้าช่วยพวกเขาได้หรือไม่ ? ”
เฟิงหยูเองเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร ซวนเทียนหมิงถามนางว่าคนเหล่านี้จะได้รับการช่วยเหลือโดยใช้มิตินาง นางคิดเกี่ยวกับมัน ถ้านางช่วยทุกคนและผลักพวกเขาเข้าไปในมิติของนาง มันก็ใช้ได้แต่ก็มีพื้นที่จำกัด แม้จะมีสองชั้นก็มีพื้นที่ไม่เพียงพอ แต่มันทำให้นางนึกถึงว่ามีบางอย่างในมิติของนางที่สามารถใช้ได้ !
นางเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนางและรีบเข้าไปในห้องผ่าตัด นางลืมไปได้อย่างไร นางมีถุงออกซิเจนจำนวนมากอยู่ในมิติของนาง การใช้พวกมันเพื่อช่วยชีวิตจะไม่เป็นปัญหา นางดีใจนี่คือสิ่งที่นางต้องเริ่มต้น ด้วยเหตุนี้ของจึงไม่หมด ตอนนี้นางไม่มีเวลาต้องกังวลเกี่ยวกับตัวนางที่จะถูกสงสัย นางดึงพวกมันออกมาแล้วโยนมันลงไปในแม่น ้า ในขณะเดียวกันซวนเทียนหมิงตะโกนไปในทิศทางที่ถุงถูกโยน “จับไว้ ! ”
ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนัก แม้เมื่อเขาใช้กำลังจากภายใน เสียงของเขาก็ไม่สามารถดังได้ไกลนัก ยิ่งกว่านั้นมีเสียงของผู้คนตะโกนบนแม่น ้าเสียงทั้งหมดถูกผสมเข้าด้วยกัน จำนวนคนที่ได้ยินเสียงตะโกนของเขามีน้อยมาก
แต่มันก็ดีถ้ามีไม่กี่คนที่ได้ยินเขา ตราบใดที่ใครคนหนึ่งได้ยิ
