สำหรับอีกเก้าศพพวกเขาถูกพบห่างออกไปสิบลี้ พวกเขาก็ทำเหมือนกันศพแรกที่ทำ และพวกเขาก็โค้งคำนับ
เมื่อกลุ่มของซวนเทียนหมิงออกเดินทางอีกครั้ง เฟิงหยูเองเผชิญกับลมและน ้าตาก็เริ่มไหลออกมา
ซวนเทียนหมิงขี่ม้าไปข้าง ๆ นางและเช็ดน ้าตา พลางกล่าวเสียงดัง“อย่าร้องไห้ ! จำความเกลียดชังนี้ไว้ คนที่ต่อต้านข้าจะต้องชดใช้แน่นอน ! ”
ผ่านไปทั้งกลางวันและกลางคืน และผ่านไปอีกเมืองหนึ่ง ม้าถูกซื้ออีกครั้ง ซวนเทียนหมิงกำลังจะหัวเราะด้วยความโกรธ นั่งอยู่ที่เพิงน ้าชาข้างถนน เขากินและกล่าวว่า “ข้าเชื่อว่าพวกมันมีความสามารถ พวกมันแค่ชะลอความเร็วของเราลง”
ใบหน้าของเฟิงหยูเองนั้นมืดครึ้ม หลังจากกินเสร็จนางก็เริ่มทำความสะอาดคันธนู ธนูไม่ใช่ธนูโฮยี่ที่นางเก็บไว้ในมิติของนาง มันเป็นธนูที่ซวนเทียนหมิงมอบให้นางที่ค่ายทหาร มันมีความเหนียวและมีน ้าหนักปานกลาง
เฟิงจื่อหรูถูกลักพาตัวเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดปมในใจของนาง มันช่างเจ็บปวดเหลือเกินที่นางไม่สามารถหายใจคล่องได้ตลอดเวลา หลังจากนางทำความสะอาดคันธนูเสร็จก็เหม่อลอย ฉากสุดท้ายที่องครักษ์เงาเหล่านี้เห็นก่อนที่จะตายปรากฎตรงหน้านางซ ้าแล้วซ ้าอีก แม้ว่านางจะไม่เห็นมันด้วยตัวเอง แต่นางก็เข้าใจลูกธนูทั้งหมดด้วยเช่นกัน นางรู้ว่านอกจากความเจ็บปวดจากการตายแล้ว ความกลัวและความสิ้นหวังจากลูกธนูติดตามยังเลวร้ายที่สุด คนเหล่านี้ที่มีความสามารถในการใช้พลังภายในที่น่าทึ่งยังคงไม่สา
