ดกลัวแต่เขาก็ประกาศสถานะของตัวเองโดยไม่รู้ตัว และเขาก็มองไปที่แผงขายน ้าชาที่ซวนเทียนหมิงอยู่
ผู้ที่ดูแลเพิงน ้าชาแห่งนี้ได้หนีซ่อนตัวด้านข้างแล้ว คนนั้นมองไปรอบ ๆและหันกลับมาสนใจซวนเทียนหมิงอย่างรวดเร็ว
“ท่านคือ…” เขาตกใจอย่างเห็นได้ชัดแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ“องค์ชายเก้า”
“โอ้ ! ” หวงชวนถามเขาว่า “เจ้าจำตำแหน่งของพระองค์ได้หรือไม่”
เจ้าหน้าที่พยายามอย่างเล็กน้อยพยายามที่จะออกจากการจับของบานซู น่าเสียดายที่เขาไม่ประสบความสำเร็จ เขาพูดอย่างไร้ประโยชน์ “เมื่อเจ้าอยู่กับองค์ชายเก้า เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องหยุดข้าต่อไปอีก ข้าเป็นเจ้าหน้าที่ของราชสำนักที่ส่งสาร ข้าไม่เคยพบองค์ชายเก้ามาก่อนเลยแต่หน้ากากและดอกบัวสีม่วงนั้นข้ามีความเข้าใจบ้าง”
ซวนเทียนหมิงโบกมือไปที่บานซูให้เขาปล่อย เมื่อบานซูปล่อยมือเจ้าหน้าที่ก็รีบคุกเข่าต่อหน้าซวนเทียนหมิงทันที เขามองซวนเทียนหมิงแล้วเขาก็มองเลยไปยังคนข้าง ๆ
วังซวนดูการกระทำที่รอบคอบของบุคคลนี้และรู้ว่าคนผู้นี้มีคำขอ ในการรีบเร่งเดินทางมาถึง 800 ลี้ ยกเว้นว่ามีเรื่องเร่งด่วนบางอย่าง เขาไม่จำเป็นต้องรีบเร่งในระยะนี้ เมื่อนึกถึงเรื่องนี้นางก็กล่าวกับเจ้าหน้าที่ว่า“ไม่ต้องห่วงหรอก คนที่อยู่ตรงหน้าเจ้าคือองค์ชายเก้าของราชวงศ์ต้าชุนอย่างแน่นอน คนที่อยู่ข้างขององค์ชายคือองค์หญิงจี่อัน”
เมื่อนางพูดถึงองค์หญิงจี่อัน คนผู้นั้นก็ส่งเสียง “อา” และหันไปมองเฟิงหยูเอง เมื
