หูของซวนเทียนหมิง และพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า “ข้าจะช่วยเฟิงจื่อหรูอย่างแน่นอน ข้าต้องมั่นใจในความปลอดภัยของเขา ซวนเทียนหมิง ถ้าข้าไม่สามารถช่วยเฟิงจื่อหรูได้ มันเป็นไปไม่ได้ที่ท่านแม่จะให้อภัยข้า”
ซวนเทียนหมิงตกใจ และเขาอยากถามว่าเจ้าทำผิดอะไรที่นางต้องให้อภัย ? แต่คำพูดที่มาถึงริมฝีปากของเขาถูกกลืนลงไป เขาเห็นความรักที่เฟิงหยูเองมีต่อเหยาซื่อ แม้ว่ามารดาคนนั้นจะไม่เป็นที่ชื่นชอบมากนักแต่เฟิงหยูเองยังคงนับถือมารดาของนาง ลืมมันไป ถ้านางชอบเหยาซื่อเขาจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อสนับสนุนนาง
“ไม่ต้องกังวล” ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “ไม่ว่าเขาจะถูกจับไปที่ไหน เราจะไล่ตามพวกมันไปที่นั่น แม้ว่าพวกมันจะวิ่งไปจนสุดอันตรายเช่นศูนย์กลางของเฉียนโจว สามีก็จะรีบไปที่นั่นกับเจ้า ! ”
เมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น กลุ่มคน 17 คนนี้ก็ยืนอยู่ข้างนอกเสี่ยวโจว นี่เป็นมณฑลใหญ่แห่งแรกที่พวกเขาจะต้องผ่านไปทางเหนือ แม้ว่าเสี่ยวโจวจะเจริญน้อยกว่าเมืองหลวง แต่ก็ไม่ได้มีการตรวจตราเข้มงวดเหมือนเมืองหลวง แต่ดูเหมือนว่ามันจะมีชีวิตชีวามากกว่า
หลังจากกลุ่มของซวนเทียนหมิงเข้ามาในเมือง พวกเขามองหาคอกม้าทันที ตามที่คาดไว้ศัตรูที่อยู่ข้างหน้าไม่กล้าที่จะดำเนินการกับมณฑลขนาดใหญ่ ทรัพยากรของคอกม้าที่เสี่ยวโจวนั้นเพียงพอมาก และมีเพียงพอสำหรับพวกเขาที่จะใช้
แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังมุ่งเน้นไปที่การเลือกม้า เจ้าของคอกม้าจ้องมองเฟิงหยูเองมาเป็นเวลา
