ราทั้งสิบคนถูกลูกธนู และเก้าคนก็ตายทันที ข้าโชคดีที่ยังไม่ตายแต่ก็คงไม่รอด หลังจากกลุ่มนั้นออกไป ข้าขี่ม้าหนึ่งในนั้นที่พวกเขาไม่ต้องการและกลับมารายงาน คุณชายเฟิงถูกพวกเขานำตัวไปทางเหนือ… พวกเขาไปทางเหนือแล้วขอรับ”
เมื่อเขามาถึงจุดนี้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง ความเจ็บปวดอันยิ่งใหญ่มาจากภายในร่างกายของเขาซึ่งเขาทนไม่ได้ ดวงตาของเขาโป่งออกมาราวกับว่าพวกเขากำลังจะหลุดออกมา
เฟิงหยูเองจับมือของเขาแล้วพูดเสียงดัง “ขอบคุณพี่หก ขอบคุณทุกท่าน ไม่ต้องกังวล ข้า เฟิงหยูเอง จะแก้แค้นสำหรับสิบชีวิตอย่างแน่นอน ! ”
นางรู้สึกถึงมือที่นางถืออยู่เริ่มสั่น ความไม่เต็มใจปรากฏในดวงตาของเขา เขามองไปรอบ ๆ ทุกคน และใช้จุดแข็งสุดท้ายของเขาเพื่อพูดว่า“สหาย… ยังคงอยู่ข้างหน้า ! ” ด้วยสิ่งนี้เขาก็จากไป
ชั่วครู่หนึ่งบรรยากาศนั้นรุนแรงที่สุด แม้แต่ใบหน้าของซวนเทียนหมิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดง ความโกรธของเขายังคงดำเนินต่อไป
เฟิงหยูเองบังคับให้ตัวเองสงบลงแล้วเริ่มดูศพอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ใช้สำลีก้อนใหญ่คลุมด้วยแอลกอฮอล์เพื่อทำความสะอาดบาดแผล นางกล่าวว่า “ทุกคนเตรียมขุดหลุมศพทันทีสิบหลุม เราไม่สามารถทิ้งสหายของเราในถิ่นทุรกันดารได้”
ทุกคนได้ยินคำสั่งนี้และเริ่มขุดทันที เฟิงหยูเองเป็นมืออาชีพมากในการจัดการศพ นางยังเอาลูกธนูออกจากหน้าอกของเขา หลังจากที่นางเอาลูกธนูออกไป นางก็ไม่ได้ทิ้งมันไป นางเก็บมันไว้ในมิติของนางแทนหวงซวน
