ึง ลองดูสิ พวกท่านรู้จักรถม้านี้หรือไม่ ? ”
เป่ยจื่อชี้ไปที่รถม้าและกล่าวว่า “นี่คือรถม้าที่เราเตรียมไว้สำหรับคุณชายเฟิงพะยะค่ะ”
เฟิงหยูเองถามชายชราว่า “พวกเขาทิ้งข้อความอื่นไว้หรือไม่ ? ”
ชายชรากล่าวว่า “พวกเขาไม่ได้พูดถึงสิ่งอื่นใด พวกเขาบอกว่ากำลังจะไปเสี่ยวโจวและพวกเขาก็รีบร้อน แต่ผู้เฒ่าคนนี้ได้ยินพวกเขาพูดว่าดูเหมือนจะช้าเกินไป เมื่อพวกเขาจากไปอย่างเร่งรีบ ข้างนอกก็มืดแล้วการวิ่งจากเมืองนี้ไปยังอีกอีกเมืองหนึ่ง อย่างเร็วที่สุดที่จะไปถึงก็คือรุ่งสาง เมื่อคิดถึงเรื่องนี้พวกเขาจะต้องเดินทางข้ามคืน”
ชายชราเป็นผู้รับผิดชอบต่อการส่งต่อข้อความเท่านั้น เขาบริหารโรงเตี๊ยมแห่งนี้มาหลายปีแล้วและเคยเห็นคนมากมาย แม้ว่าเขาจะรู้สึกว่าคนเหล่านี้ตรงหน้าเขาค่อนข้างพิเศษ แต่เขาคิดกับตัวเองว่าเขาไม่ได้ทำอะไรเลยที่จะรู้สึกผิด คนเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่ได้ชั่วร้าย ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวมาก
ซวนเทียนหมิงลากเฟิงหยูเองไปที่รถม้า สายตาของเขาหยุดบนไม้จากรถม้า เฟิงหยูเองมองไปรอบ ๆ และเห็นว่ามีเครื่องหมายเล็ก ๆ สลักอยู่บนกรอบ มันดูเหมือนคันธนูที่วาดเสร็จแล้ว
บานซูก็ออกมาตรงหน้า เมื่อเห็นสิ่งนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกใจ เขาอธิบายให้เฟิงหยูเอง “นี่เป็นเครื่องหมายพิเศษที่ใช้โดยคนของฝ่าบาทเพื่อบอกว่า… อันตรายขอรับ”
“อันตรายหรือ ? ” นางพูดซ ้าแล้วเริ่มไตร่ตรอง
อันตรายแบบไหนที่จะมี ? มีองครักษ์เงา 10 คนพาเขาไป แม
