ซวนเทียนหมิงกัดฟันด้วยความโกรธ เขาแต่งงานกับชายาคนไหน?ชายาของเขาอยู่ใต้ผ้าห่มของเขา เขาแต่งงานกับใครได้อีก
แต่เสียงเพลงที่สนุกสนานก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หัวของเขาบวมขึ้นเรื่อยๆ เขาลุกขึ้นด้วยความโกรธและคว้าเฟิงหยูเอง ในเวลาเดียวกันเขาก็ตะโกนออกมา “ เป่ยจื่อ ! ”
ไม่มีการเคลื่อนไหวจากประตู
เขาขมวดคิ้ว และเรียกอีกครั้ง “หวงซวน ! ”
ยังไม่มีการเคลื่อนไหว
เฟิงหยูเองลุกขึ้นจากเตียงแล้วสวมชุดคลุม นางตะโกน “ซางคัง ! ”
ปัง ! มีคนผลักประตูออกจากด้านนอก
ซวนเทียนหมิงรู้สึกว่าบ่าวรับใช้อย่างเป่ยจื่อและหวงซวนมีความสนใจงานรื่นเริงมากกว่าเจ้านายของพวกเขา พวกนั้นไม่อาจถือได้ว่ามีประโยชน์เท่าซางคัง สำหรับซางคังตราบใดที่เฟิงหยูเองอยู่ในพระราชวัง เว้นเสียแต่ว่าเขาจะนอนหลับหรือผ่าตัดไก่ และเป็ด เขาจะใช้เวลาที่เหลือในการดูแลอาจารย์ของเขา เมื่ออาจารย์ของเขาตื่น นั่นเป็นเวลาที่เขาจะต้องดูแลนาง เมื่ออาจารย์ของเขายังไม่ตื่น เขาจะต้องเฝ้าอยู่นอกประตูรอ
ซางคังคนนี้มีปัญหาอีกอย่างหนึ่ง เขามองว่าทุกคนมีสถานะต ่ากว่าเขา
มันไม่ได้เป็นอย่างนั้น ตราบใดที่เฟิงหยูเองปรากฏตัว เขาก็ไม่เห็นหัวใครเลย เห็นได้ชัดว่ามีคนสองคนอยู่ในห้อง ไม่ว่าในกรณีใดซวนเทียนหมิงก็เป็นองค์ชาย แต่ซางคังเคารพแค่อาจารย์ของเขาเท่านั้น เขาไม่ได้สนใจอะไรกับองค์ชาย
เฟิงหยูเองพยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้วถามซางคัง “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น ? ใครกำลังจะแต่งงาน
