คนจะไปกับคุณชายเฟิง องค์หญิงไม่ต้องกังวลพะยะค่ะ ! ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่านางเป็นกังวลเล็กน้อย
ซวนเทียนหมิงโบกมือ “เพิ่มอีก 4 คน ให้มี 10 คนที่ปกป้องเขา” จากนั้นเขามองที่เฟิงหยูเอง“นี่ไม่เป็นไรหรอก”
นางถอนหายใจ “ถ้าสิ่งนี้ไม่ดี แม้ว่าข้าจะไปด้วยตัวเองก็จะไม่มีจุดประสงค์มากมาย” นางลูบหัวของเฟิงจื่อหรูแล้วส่งกระเป๋าไปยังเป่ยจื่อ จากนั้นนางก็แนะนำเฟิงจื่อหรูว่า “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นระหว่างทาง เจ้าจะต้องมีจิตใจที่เข้มแข็ง เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? “
เฟิงจื่อหรูพยักหน้า “ท่านพี่ไม่ต้องกังวล จากเมืองหลวงไปยังเสี่ยวโจว จื่อหรูเคยเดินทางไปกลับมาหลายครั้งแล้ว จะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน”
นางยังเป็นกังวลอยู่ แต่แม้ว่านางจะเป็นห่วง แต่ก็ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ มันเป็นอย่างที่นางพูด ถ้ามีบางอย่างเกิดขึ้นแม้ว่านางจะไปด้วยก็ไม่มีอะไรที่นางจะทำได้
“ไปกันเลย ! ” นางกล่าว เฟิงจื่อหรูเป็นคนอ่อนโยนและผลักออกจากรถเมื่อเห็นเขาเข้าไปในรถม้าอีกคัน จากนั้นนางก็โบกมือลาเขา หลังจากที่รถม้าหายไปแล้ว นางก็หันมาและพูดกับซวนเทียนหมิง “ข้ามีลางสังหรณ์ไม่ดี ข้าหวังว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
ทั้งสองกลับไปที่รถม้าราชสำนักและเป่ยจื่อยังคงขับรถม้าต่อไปในทิศทางของค่ายทหาร
ใครจะรู้ว่ามันเป็นเพราะลางสังหรณ์ของเฟิงหยูเอง แต่หลังจากรถม้าเดินทางไปอีก 2 ชั่วยามแม้แต่ซวนเทียนหมิงก็เริ่มรู้สึกสับสน
ทั้งสองมองหน้ากันและพวกเข
