น แต่ถ้าเหยาซื่อถูกแทงที่หน้าอกจริงนั่นจะเป็นปัญหาสำคัญ
นางถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และมองเป่ยจื่อ สั่งทหารให้รถม้าเร็วขึ้นนางรู้สึกเหนื่อย นางเอนหลังพิงซวนเทียนหมิงและพึมพำว่า “นางบอกว่าข้าไม่ใช่บุตรสาวของนางและขัดแย้งกับข้าหลายครั้ง”
ซวนเทียนหมิงรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เขาลูบไหล่ของนางด้วยความเงียบเพื่อให้ความสบายใจ อย่างไรก็ตามในหัวใจของเขาเขาไม่สามารถทนเหยาซื่อได้อีกต่อไป
ในที่สุดรถม้าขององค์ชายเก้าก็มาถึงคฤหาสน์เฟิง เฟิงหยูเองรีบวิ่งลงจากรถ ซางคังถูกลากไปด้านข้างโดยนางและเกือบตกลงไป เป่ยจื่อสนับสนุนเขาจากด้านข้าง และทุกคนติดตามเฟิงหยูเองเข้าไปข้างในอย่างรวดเร็ว
คนที่ได้รับบาดเจ็บสองคนยังคงอยู่ในห้องของเฟิงจินหยวน มีหมอคนหนึ่งมาถึงคฤหาสน์ก่อนพวกเขา แม้กระนั้นเขายืนอยู่ข้าง ๆ อย่างพ่ายแพ้ เพราะทั้งสองเสียเลือดมากเกินไป
เหยาเซียนยังไม่มาถึง เฟิงหยูเองมองไปที่เหยาซื่อซึ่งนอนจมกองเลือดนางตัดสินใจได้อย่างรวดเร็วและชี้ไปที่เฟิงจินหยวนโดยกล่าวว่า “พาเขาไป”
บ่าวรับใช้ไม่ได้พูดอะไร พวกเขาเพียงแค่เดินไปข้างหน้าเพื่อลากเฟิงจินหยวน เขาไม่รู้สึกตัวในขณะนี้และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยเลือดพวกบ่าวรับใช้ปฏิบัติต่อเขาราวกับว่าเขาตายแล้วลากเขาออกจากเตียง
ตระกูลเฟิงมองและไม่มีแม้แต่คนเดียวที่อยากจะพูดอะไรสักคำ โดยเฉพาะเฟิงเฟินไดถาม “ถ้าอย่างนั้นใครจะรักษาท่านพ่อ ? ”
จุนม่านพูดด้วย
