มื่อมาถึงข้าง ๆเฟิงหยูเอง นางเอื้อมมือไปลากเฟิงหยูเองแล้วพูดเสียงดัง “เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่ ? เหยาซื่อต้องชดใช้ด้วยชีวิตของนางเมื่อฆ่าคนอื่น ปล่อยให้นางตาย ! รีบไปดูท่านพ่อ ท่านพ่อเขา…”
เพี้ยะ !
เฟิงหยูเองไม่ได้พูดอะไร นางตบหน้าเฟิงเฟินได มีการใช้กำลังจำนวนมากในการปะทะครั้งนี้ทำให้เฟินไดล้มลงที่พื้น สะโพกของนางกระแทกที่มุมโต๊ะ และความเจ็บปวดทำให้นางไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้เป็นเวลานาน
“หุบปาก ! ” เฟิงหยูเองโกรธมาก นางชี้ไปที่เฟิงเฟินไดอย่างโกรธแค้น“ข้าจะบอกเจ้าว่าถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับท่านแม่ของข้า คฤหาสน์เฟิงทั้งหมดของเจ้าจะต้องไปนอนในหลุมศพพร้อมกับท่านแม่ของข้า”
เฟิงเฟินไดอยากจะพูดเพิ่ม อย่างไรก็ตามนางถูกหยุดโดยบ่าวรับใช้ส่วนตัวของจุนม่าน จุนม่านยังใช้น ้าเสียงที่เย็นชาเช่นเดียวกับเฟิงหยูเอง และกล่าวว่า “คุณหนูสี่โปรดระวังปาก”
เฟิงเฟินไดเกือบจะบ้า นางกล่าวเสียงดังว่า “บนพื้นฐานอะไร ? เจ้าช่วยชีวิตเหยาซื่อบนพื้นฐานอะไร เป็นไปได้หรือไม่ที่ผู้หญิงคนนี้สำคัญกว่าท่านพ่อ”
จุนม่านมองนางด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตามจุนเหม่ยหัวเราะด้วยความโกรธในสิ่งที่เฟิงเฟินไดพูด ไม่สามารถกลั้น นางได้กล่าวว่า“คุณหนูสี่ หมอคนหนึ่งได้รับเรียกให้ดูแลท่านพี่แล้ว แต่ท่านฮูหยินเหยาไม่มี บอกสิว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับฝ่ายใด ? ”
เฟิงเฟินไดจะตอบได้อย่างไร นางรู้ว่าหมอที่ดีที่สุดคือเฟิงหยูเอง นางจึงโต้กลับ “ใครบอกว่าหมอไม่ได
