เสียหายให้กับเหยาซื่อมากกว่านี้ ดังนั้นนางจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะหยุดเขา โชคดีที่เฟิงจื่อหรูเข้าใจความเป็นจริง จับมือเหยาซื่อไว้แล้วเขากล่าวว่า “ท่านแม่ต้องอดทน ท่านปู่และท่านพี่จะช่วยท่านแม่อย่างแน่นอน”
ใครจะรู้ว่าเป็นเพราะมีการเชื่อมโยงระหว่างมารดากับบุตรชายหรือไม่เพราะเฟิงหยูเองดูเหมือนจะเห็นมือของเหยาซื่อเคลื่อนไหวเล็กน้อยในขณะที่เฟิงจื่อหรูจับ นางถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อให้การรักษาเพื่อช่วยชีวิตใครบางคน ผลลัพธ์ที่น่ากลัวที่สุดคือผู้ป่วยยอมแพ้ตราบใดที่เหยาซื่อยังต้องการมีชีวิตอยู่ นางก็จะสามารถช่วยชีวิตเหยาซื่อได้
นางรู้สึกขมขื่นเล็กน้อย เมื่อนางเห็นสถานะปัจจุบันของเหยาซื่อเป็นครั้งแรกนางอาจรู้สึกว่าหัวใจของนางเริ่มกระตุก นั่นมาจากความรู้สึกที่เป็นธรรมชาติของร่างกายเดิม เมื่อนางเห็นใบหน้าของเหยาซื่อที่คล้ายกับใบหน้าของมารดาของนางเมื่อก่อน นางมีความรู้สึกว่ามีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป นางยังจับมือเหยาซื่อและพูดหลายอย่าง น่าเสียดายที่มือของเหยาซื่อขยับเพื่อเฟิงจื่อหรูเท่านั้น
นางถอนหายใจอย่างแผ่วเบาและไม่พูดอะไรอีกเลย นางปลอบโยนเฟิงจื่อหรูอย่างเงียบ ๆ บอกเขาว่าไม่ต้องกังวล นางจะรักษามารดาให้หายดี จากนั้นนางก็ให้หวงซวนพาเฟิงจื่อหรูออกไป
ในที่สุดมีเพียงเฟิงหยูเอง, ซวนเทียนหมิง และเหยาเซียนที่ยังอยู่ในห้องเฟิงหยูเองพูดขึ้นว่า “ท่านปู่ เราต้องไปที่ห้องผ่าตัดในมิติ เราจะให้องค์ชายอ
