เฟิงหยูเองนอนหลับสนิทในขณะที่รอการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่จะได้ชมเมื่อนางตื่นขึ้นมามันเป็นเวลาเที่ยงของวันรุ่งขึ้น ซวนเทียนหมิงกลับมาจากราชสำนักแล้ว และบ่าวรับใช้ได้นำอาหารเข้าไปในห้องนอนแล้ว
นางขยี้ตาที่ง่วงนอนและยังไม่สามารถฟื้นตัวจากใบหน้าที่ง่วงได้ จู่ ๆ ก็เข้ามาใกล้ เอื้อมมือไปบีบ จากนั้นก็กดดอกบัวสีม่วง นางง่วงนอนกล่าวว่า “เจ้ารู้วิธีปลูกไฝ ไม่เพียงแต่รูปร่างที่สวยงามแต่สียังสวยอีกต่างหากตำแหน่งมันสมบูรณ์แบบมาก จริง ๆ …ข้าต้องการเอามันออก ! ”
ขณะที่นางพูด นางตัดสินใจและนางทำอะไรไปแล้ว
ซวนเทียนหมิงถูกนางขีดข่วนและตะโกนออกมาในขณะที่กระโจนออกจากเตียง จากนั้นเขาก็เอื้อมออกไปหยุดคนบนเตียงด้วยความโกรธ“เจ้าอยากจะทำให้ข้าเสียโฉมหรือ ! “
ในที่สุดเฟิงหยูเองก็ตื่นขึ้นหลังจากถูกเขย่าเช่นนี้ นางขยิบตา นางถอนหายใจยาว “โชคดีนะที่เจ้าวิ่งเร็ว ไม่อย่างนั้นถ้าไม่มีดอกบัวสีม่วงนั่นคงไม่มีอะไรบนใบหน้าเจ้าให้มอง”
ซวนเทียนหมิงหดหู่หลังจากได้ยินคำพูดเหล่านั้น และผู้หญิงคนนี้ก็ยังมองหน้าของเขา
ลืมมันไปเถอะ ถ้านางอยากจะมองหน้าเขา นางก็ทำได้ การมองที่ใบหน้าของเขาหมายความว่านางกำลังมองเขาอยู่ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้วมันก็ไม่เลว
เขาปลอบตัวเองในด้านหนึ่งและใส่หน้ากากกลับ จากนั้นเขาก็ช่วยเฟิงหยูเองล้างหน้า เพื่อนางจะได้ทานข้าว หลังจากรับประทานอาหาร เขากระตุ้นให้นางเปลี่ยนเป็นชุดสีชมพู เมื่อนั้นเขาจึงพานางออกจา
