ที่เขาเตรียมไว้ ให้คนเหล่านี้เห็นว่าเด็กคนนี้อาจไม่พอ !
นางสงสัยกับตัวเอง การแสดงที่ดีที่ซวนเทียนหมิงกำลังพูดถึงนั้นไม่ได้จำกัดอยู่เพียงแค่นี้ มีอะไรอีกบ้าง ?
ในเวลานี้เป่ยฟู่หรงจับแขนของนาง และกล่าวเบา ๆ ว่า “อาเอง ทำไมน้องสี่ของเจ้าถึงทำหน้าแบบนั้น ? “
เฟิงหยูเองมองตามนิ้วของเป่ยฟู่หรงที่ชี้ไป นางเห็นเฟิงเฟินไดแสดงสีหน้าวิตกกังวลพร้อมกับร่องรอยความกลัว นางยังคงให้คำแนะนำบางอย่างแก่บ่าวรับใช้ หลังจากบ่าวรับใช้ได้รับคำสั่งของนาง นางวิ่งเยาะ ๆ ในทิศทางขององค์ชายห้า หลังจากกระซิบใส่หูซวนเทียนหยานเขายืนขึ้นแล้วเริ่มเดินไปที่ด้านข้างของนาง ทั้งสองพบกันและคุยกันสองสามคำก่อนที่ซวนเทียนหยานจะส่ายหน้า ดูเหมือนจะพยายามเกลี้ยกล่อมนาง
เป่ยฟู่หรงสะกิดเพื่อนๆ ของนาง และพูดราวกับว่านางกำลังดูละคร“เดาสิ คุณหนูสี่ของตระกูลเฟิงกำลังพูดอะไรกับองค์ชายห้า ? ”
เฟิงเทียนหยูตะโกนอย่างเย็นชา และพูดด้วยท่าทางดูถูกเหยียดหยาม“นางคงจะไม่ทำอะไรที่เหมือนกับการร่ายรำบนหิมะใช่หรือไม่ ? ”
เหรินซีเฟิงหัวเราะเยาะนาง “นี่ก็เริ่มเข้าฤดูใบไม้ร่วงแล้ว นางจะหาหิมะที่ไหน ! ”
ซวนเทียนเก้อหัวเราะและกล่าวว่า “จริง ๆ แล้วพี่ห้ามีนางสนมในดวงใจของเขา แต่คุณหนูสี่ของตระกูลเฟิงก็มีวิธีที่ดีเช่นกันที่สามารถบังคับให้พี่ห้าทำสิ่งนี้ได้ ข้าได้ยินมาว่าพี่ห้ามอบเงินจำนวนหนึ่งสำหรับงานเลี้ยงนี้ ไม่อย่างนั้นก็ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ตระกูลเฟิง
