สำหรับเฟิงหยูเอง คำพูดเหล่านี้อาจไม่น่าดึงดูด ครู่หนึ่งเปลวไฟเล็ก ๆในใจนางเริ่มลุกขึ้น ถ้าไม่ใช่เพราะซวนเทียนหมิงหยุดนาง นางก็จะรีบพุ่งมาหาเขา
“ซวนเทียนหมิง” นัยน์ตาของนางเป็นประกายขึ้นมาและน ้าลายไหลออกมาจากปาก นางกล่าวว่า “ซวนเทียนหมิง ใบหน้าของเจ้ายังดีอยู่ใช่หรือไม่ ? มันยังงดงามงั้นหรือ” ตาของนางกำลังหลุดจากเบ้าและนางก็เลียริมฝีปากบนของนางโดยไม่รู้ตัว
ซวนเทียนหมิงพูดไม่ได้เลย เขาเลี้ยงลูกแมวตัวน้อยอยู่หรือเปล่า ?ทำไมมันถึงเป็นเช่นนี้เมื่อเด็กผู้หญิงผู้นี้มองดูใบหน้าของผู้คน ?
เขาเอื้อมออกไปและผลักหัวของนางออกไปอีกนิดหน่อย แล้วพูดอย่างไร้ประโยชน์ “เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงเวลาบนภูเขา เจ้าน่าจะตกหลุมรักใบหน้าของข้า” เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกท้อเล็กน้อย “ในความจริงแล้ว ข้าให้ความสำคัญกับคนดีเสมอ”
นางจ้องมองมือที่ผลักนางออกไปและแสดงความไม่พอใจ “ถอดมันออกเร็ว ถอดมันออก อย่าพูดถึงสิ่งที่ไร้ประโยชน์นี้ ย้อนกลับไปเมื่อเราพบกันครั้งแรก ข้าจะสังเกตเห็นความดีของเจ้าได้อย่างไร ? นอกจากนี้จากอาการบาดเจ็บของเจ้า มีเพียงใบหน้าที่จะมอง ถ้าข้าไม่ได้มองหน้าเจ้าจะเห็นอะไร เร็ว หากเจ้าไม่ถอดหน้ากากนี้ ข้าจะเสียใจเมื่อพบกันอีกครั้งเท่านั้น”
จิตใต้สำนึกของซวนเทียนหมิงบอกเขาว่าเขาไม่สามารถเอาชนะเด็กผู้หญิงคนนี้ได้ เขาจึงยอมแพ้ “เอาล่ะ ข้าจะถอดมันออก”
เฟิงหยูเองจับจ้องที่หน้ากาก และเห็นนิ้วมือที่สง่างามและเ
