งนอกก็กังวล เขาอดไม่ได้ที่จะตะโกนถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
หวงซวนหงุดหงิดยิ่งขึ้นหันกลับมา และกล่าวว่า “คนที่อยู่ข้างนอกควรจะเงียบเช่นกัน ! ” คนข้างนอกก็เงียบลงทันที
เฟิงหยูเองม้วนริมฝีปากของนางและมองที่ฮันชิด้วยความรังเกียจ แต่นางก็ยังคงรู้สึกถึงท้องของฮันชิและตรวจดูชีพจรของนาง จากนั้นนางก็ตรวจสอบการขยายของปากมดลูก ในที่สุดดวงตาของนางจับจ้องอยู่บนร่างของฮันชิ ในขณะที่นางขมวดคิ้วเล็กน้อย
“พอแล้ว” นางพูดด้วยน ้าเสียงเบา “ปากมดลูกหยุดขยาย ทารกในครรภ์ไม่ออกมาทำให้ปากมดลูกเริ่มปิด นางจะต้องถูกผ่าช่องท้อง”
“ผ่าอะไรนะ” ฮันชิคิดว่านางได้ยินผิด และถามด้วยความไม่เชื่อ “เจ้าพูดอะไร เจ้ากำลังผ่าอะไรอยู่”
เฟิงหยูเองไม่ตอบกลับ ซางคังกล่าวว่า “ผ่าตัดที่ช่องท้อง เจ้าเข้าใจหรือไม่ว่าช่องท้องคืออะไร มันเป็นหน้าท้องของเจ้า เราจะเปิดหน้าท้องของเจ้าและเอาเด็กออกมา”
ประสบการณ์ทางการแพทย์ของซางคังมาจากการที่ผู้คนเปิดกว้างเพื่อสัมผัสประสบการณ์โดยตรง แม้ว่าเขาจะหยุดทำร้ายคนที่มีชีวิตอยู่หลังจากติดตามเฟิงหยูเอง แต่กลิ่นอายที่น่ากลัวซึ่งเขาสะสมมานานหลายปีนั้นไม่ใช่สิ่งที่สามารถลบออกได้ภายในหนึ่งหรือสองวัน ซางคังพูดสิ่งนี้กับกลิ่นอายที่หยิ่งผยองที่เขาขับออกมา ฮันชิเริ่มตัวสั่นจนไม่สามารถควบคุมได้
นางหันมาจ้องมองเฟิงหยูเอง แล้วมองไปที่เฟิงหยูเองเพื่อขอคำอธิบายแก่นาง หวังว่านางจะพูดว่ามันเป็นเรื่องตลกที่ทำให้นางก
