่ใช่คนเดิมก่อนหน้านี้อีกต่อไป ไม่เพียงแต่นางจะไม่ถอยเท่านั้น นางยังกล่าวเพิ่มเติมอีกว่า “ฮันชิ เจ้าตั้งครรภ์บุตรคนนี้เมื่อไหร่ ? ”
เมื่อมีการกล่าวถึงเรื่องนี้ ความรู้สึกผิดของฮันชิก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และนางก็กล่าวออกมาอย่างตกใจว่า “เมื่อท่านพี่ออกจากเมืองหลวง ! ”
เหยาซื่อส่ายหน้า “เฟิงจินหยวนออกจากเมืองหลวงเมื่อสิ้นปี” แปลกมากนางไม่สงสัยฮันชิในตอนแรก นางเพิ่งได้ยินสิ่งที่อันชิพูด ดังนั้นนางจึงอยากมาและกระตุ้นฮันชินิดหน่อย อย่างไรก็ตามนางไม่เคยคิดเลยว่าฮันชิจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ ด้วยสิ่งเช่นนี้นางเริ่มสงสัยจริง ๆ
แต่ก่อนที่นางจะสามารถพูดได้อีกครั้ง เฟิงเฟินไดตระหนักว่าเป้าหมายของเหยาซื่อนั้นไม่ได้ช่วยอะไรแน่นอน นางไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป ราวกับว่านางบ้าไปแล้ว นางผลักเหยาซื่อออก “ออกไป !ออกไป ! “
เหยาซื่อถูกผลักไปด้านข้างโดยนางและเกือบจะล้มลง โชคดีที่ฉิงหลานสนับสนุนนาง เฟิงเฟินไดบ้าไปแล้ว นางหยิบหมอนขึ้นมาจากเตียงแล้วปามันที่เหยาซื่อ ขณะที่ขว้าง นางสาปแช่ง “นังสารเลว ! ทำไมผู้หญิงที่หย่าร้างอย่างเจ้าถึงกลับมา ? เจ้ามีความละอายหรือไม่ ? ออกไป ! ”
เหยาซื่อถอยห่างจากคำสาปแช่งของเฟิงเฟินได จนกระทั่งนางมาถึงห้องด้านนอก ภายใต้การจ้องมองของทุกคน ความตื่นตระหนกครั้งแรกกลับสู่ความสงบอย่างรวดเร็ว อีกสักครู่นางก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้ นางหยิบชาหนึ่งถ้วยแล้วเริ่มดื่มอย่างไม่มีอารมณ์
ทุกคนมอง
