ม้แต่น้อย
เฟิงหยูเองไม่รอต่อไป นางถามซวนเทียนหมิง “ถ้าวันหนึ่งเจ้ารู้สึกว่าข้าเปลี่ยนไป เจ้าจะ…”
ซวนเทียนหมิงหัวเราะและยื่นมือออกมาเพื่อบิดจมูกเล็ก ๆ ของนาง“นับตั้งแต่องค์ชายคนนี้เห็นเจ้า ข้ารู้สึกแล้วว่าเจ้าแปลกมาก ถ้าเจ้ากำลังพูดถึงตัวตนของเจ้าที่แปลกออกไป เจ้าสามารถถามข้าได้ หากมีวันหนึ่งที่เจ้าเป็นปกติ ข้าจะกลายเป็นเหมือนเหยาซื่อ”
เฟิงหยูเองรู้สึกเขินอายเล็กน้อยโดยเฉพาะหลังจากที่เขาพูดถึงเหยาซื่ออารมณ์ของนางเริ่มสั่นเล็กน้อยเกินกว่าที่จะควบคุมได้
นางถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนของเขาทันที และนางก็รู้สึกได้ถึงคางของซวนเทียนหมิงที่วางอยู่บนหัวของนาง เขากล่าวว่า “ไม่ว่าทางใดทางหนึ่ง เวลาที่ข้ากลับไปที่ค่ายทหาร เจ้าอยู่ที่นี่แทนข้า อย่ากลับไปที่นั่น”
นางหายใจเข้าและไม่พูดอะไรเลย นางพยักหน้าเห็นด้วย
ซวนเทียนหมิงชื่นชมยินดีในทันที และลากนางขึ้นมา จากนั้นเขาก็พูดด้วยน ้าเสียงชั่วร้าย “อาบน ้า ! ไปมิติของเจ้ากันเถอะ”
เฟิงหยูเองกำหมัด “เจ้าให้ข้าอยู่ที่นี่เป็นเพียงเพราะมิติของข้าใช่หรือไม่? ” แม้ว่านางจะพูดแบบนี้ นางก็ยังลากเขาเข้าไปในร้านขายยาของนางจากนั้นนางก็นั่งเงียบ ๆ บนเตียง ในขณะที่ฟังเสียงน ้าที่มาจากห้องน ้าในขณะที่รอซวนเทียนหมิงเพลิดเพลินกับการอาบน ้าที่ทันสมัย
อย่างไรก็ตามนางไม่รู้ว่านางนอนที่ตำหนักหยู เหยาซื่อไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นมา ในที่สุดก็ทำให้นางตัดสินใจทำสิ
