รถม้าของตำหนักหยูหันกลับมาและมุ่งตรงไปยังคฤหาสน์ขององค์หญิง
ซวนเทียนหมิงกอดชายาที่กำลังหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาและลูบผมของนางซ ้าแล้วซ ้าอีก ในเวลาเดียวกันบานซูก็บอกเขาเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในคฤหาสน์ขององค์หญิง …
หลังจากนั้นไม่นานประตูของคฤหาสน์ของคฤหาสน์ก็ถูกเตะพังอีกครั้งทหารองครักษ์รู้สึกขมขื่น แต่ไม่สามารถร้องไห้ได้ หลังจากที่ประตูถูกทำลายจากการเตะของฮ่องเต้ครั้งก่อน พวกเขาก็พึ่งซ่อมแซมมันสำเร็จแต่องค์ชายเก้าเตะมันอีกครั้ง พวกเขาคิดว่ามันน่าจะพังยับเยิน หัวหน้าออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว “ไปสั่งประตูใหม่ ให้พวกเขาทำมันให้เสร็จภายในข้ามคืน”
หลังจากที่ได้รับคำสั่ง พวกเขามองเข้าไปในสนามแล้วพบว่าองค์ชายเก้าหายตัวไปแล้ว
ในคืนนี้ซวนเทียนหมิงมาที่คฤหาสน์ขององค์หญิงเพื่อตามหาใครสักคนคนผู้นั้นคือเหยาซื่อ บานซูเคยถามล่วงหน้า เนื่องจากเหยาเซียนได้กล่าวว่าวันนี้ไม่ใช่วันดีที่จะย้าย เหยาซื่อยังคงอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ขององค์หญิง
การเคลื่อนไหวของเขารวดเร็วราวกับพายุ และเขาก็ถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีของเจตนาฆ่า ในขณะที่เดิน พืชที่อยู่ห่างจากเขาค่อนข้างไกลก็เริ่มพลิ้วไหวไปตามลม บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์ขององคืหญิงที่มักไม่กลัว จำได้ทันทีเกี่ยวกับข่าวลือขององค์ชายเก้าที่พวกเขาเกือบหลงลืม
ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่กล้าหยุดเขา จนกระทั่งเขารีบเข้าไปในเรือนของเหยาซื่อและเปิดประตูหน้า ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่กล้าพูดออกมา
มีบ่า
