าวถูกต้อง หลังจากชีวิตที่โหดร้ายเช่นนี้ผู้คนก็เปลี่ยนไปเป็นเรื่องปกติ ในทางกลับกัน…” นางมองเหยาซื่อและกัดฟันกล่าวว่า “ในทางกลับกัน เมื่อได้รับการช่วยเหลือจากสถานการณ์ที่สิ้นหวังและยังคงเหมือนเดิม ท่านก็แปลกเช่นกัน” ใบหน้าของฉิงหลานก็เย็นชาเมื่อนางมองเหยาซื่อ จากนั้นนางเตือนเหยาซื่อว่า“ถ้าท่านทำเช่นนี้ต่อไป นางจะไม่ใช่บุตรสาวของท่านอีกต่อไป”
เหยาซื่อตกตะลึง และถามโดยไม่รู้ตัว “นางจะกลายเป็นใคร ? ”
“นางคือพราชายาหยู”
เหยาซื่อกลัวเล็กน้อย ถ้าเฟิงหยูเองไม่จดจำนางในฐานะมารดาจริง ๆแล้ว…นางจะไม่สูญเสียบุตรสาวของนางไปจริง ๆ หรือ “ขอคิดก่อน ให้เวลาคิดนิดหน่อย”
รถม้าของซวนเทียนหมิงยังคงเดินทางผ่านเมืองหลวงต่อไป แม้กระนั้นมันก็ได้วิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จากคฤหาสน์ขององค์หญิง เด็กหญิงตัวเล็ก ๆบนตักของเขาตื่นขึ้นมาครู่หนึ่งจากนั้นก็ใช้มือเช็ดหน้าของนาง เมื่อนางยกมือขึ้นอีกครั้ง นางก็ไปคว้าหน้าเขา
เขาคว้ามือเล็ก ๆ ของนาง และได้ยินบานซูถามว่า “องค์ชาย กลับมาที่ตำหนักหยูหรือไม่พะยะค่ะ ? ”
ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้ว “ไปที่อื่น”
เมื่อเด็กหญิงที่อยู่บนตักได้ยินสิ่งนี้ ทันใดนั้นนางก็หัวเราะ และกล่าวว่า“ดี ! ไปที่ตำหนักหยูและไปหาซวนเทียนหมิง มีแต่เขาเท่านั้นที่ไม่แกล้งข้า”
มีคนบางคนรู้สึกโกรธมากและอุ้มนางไว้ในตักของเขา “ไปกับข้า ข้าจะไม่อนุญาตให้เจ้าไปไหน”
