ยินเหยาหรือเจ้าคะ ? ”
เฟิงหยูเองถ่มน ้าลายออกมา “ถ้านางอยากไปก็ก็ปล่อยนางไป บอกนางว่าข้าจะไม่สนใจเรื่องของนางตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้านางไม่มีเงินก็บอกข้า อย่าบอกข้าเกี่ยวกับเรื่องอื่น”
ฉิงหลานตกตะลึง มองเฟิงหยูเองออกจากคฤหาสน์ หัวใจของนางเริ่มเจ็บปวด นางเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัวของเหยาซื่อ อย่างไรก็ตาม มันคือเฟิงหยูเองที่เลือกนางมาแล้ว เมื่ออยู่ข้างเหยาซื่อนาน 1 ปี นางก็เห็นว่าเฟิงหยูเองปฏิบัติต่อผู้คนในคฤหาสน์ดีเพียงใด นางเห็นความคุ้มครองที่เฟิงหยูเองเสนอให้เหยาซื่อในฐานะบุตรสาว แม้กระนั้นนางก็เห็นความเฉยเมยและความสับสนทุกครั้งที่เฟิงหยูเองจากไป นางไม่สามารถเข้าใจได้แม้แต่น้อยว่าทำไมเหยาซื่อเป็นเช่นนี้ เมื่อก่อนเหยาซื่อเป็นคนที่เลือกที่จะหย่ากับตระกูลเฟิง บุตรสาวของนางมีโอกาสสดใสและปฏิบัติต่อนางอย่างดี อะไรที่ทำให้นางไม่พอใจ
ฉิงหลานไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นางเพิ่งรู้ว่าพวกเขาจะต้องย้ายไปเพื่อมีชีวิตอยู่ นางไม่อยากจะออกจากคฤหาสน์ขององค์หญิงผู้นี้
เฟิงหยูเองนำหวงซวนและออกไปที่ถนนอย่างรวดเร็ว นางได้หลบหนีคฤหาสน์ของนางเองในทางปฏิบัติ หวงซวนบ่นกับคุณหนูของนางอย่างไม่สามารถกลั้นไว้ได้ “ท่านฮูหยินเหยามีอะไรบางอย่างจริง ๆ คุณหนูดูแลนางไม่ดีพอหรือเจ้าคะ ? ทำไมนางถึงทำคุณหนูเช่นนี้ ? คุณหนู”นางดึงเฟิงหยูเอง “ถ้าคุณหนูไม่สามารถยอมรับมันได้ก็เพียงแค่ไปพูดคุยกับท่านฮูหยินเหย
