ด้ จะมีอะไรที่เจ้าทนไม่ได้ ทุกอย่างปกติดีแค่ปล่อยนางไป เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของนาง”
“คุณหนู ! ” หวงซวนโกรธมากจนไม่รู้จะพูดอะไร คุณหนูของนางไม่เคยเป็นคนที่อดทนเช่นนี้ ทำไมนางถึงถูกรังแกถึงขั้นนี้ แต่นางก็ยังทนอยู่ได้
เฟิงหยูเองเข้าใจในสิ่งที่นางคิดและพูดอย่างไร้ประโยชน์ “ไม่ใช่ว่าข้าไม่ขัดใจ เป็นเพราะข้าไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร นางไม่ใช่คนในตระกูลเฟิงนางเป็นมารดาที่ให้กำเนิดข้า เจ้าต้องการให้ข้าทำอะไรกับนาง”
เมื่อนางพูดแบบนี้ หวงซวนก็พูดอะไรไม่ออกเช่นกัน ใช่แล้ว นางเป็นมารดาที่ให้กำเนิดเฟิงหยูเอง พวกเขาจะทำอะไรกับเหยาซื่อ นางส่ายหน้าและเดินต่อไปอย่างช้า ๆ อย่างไร้จุดหมายกับเฟิงหยูเอง
ในที่สุดเฟิงหยูเองหยุดอยู่ในเส้นทางของนางและเงยหน้าขึ้นมองอย่างไรก็ตามพวกเขาไปถึงทะเลสาบ ตรงกลางของทะเลสาบคือโรงเตี้ยมครัวเทพของซวนเทียนหมิง คนพายเรือคนหนึ่งริมทะเลสาบโบกมือให้นางแล้วกล่าวว่า “คุณหนูจะไปที่โรงเตี้ยมครัวเทพหรือไม่ขอรับ ?ขึ้นเรือเร็วขอรับ ! ”
เฟิงหยูเองไม่แม้แต่จะคิดและนำหวงซวนขึ้นเรือ บ่ายวันนั้นนางดื่มสุรา1 ขวด ในตอนแรกหวงซวนเฝ้าดูนางดื่มอยู่ข้าง ๆ หลังจากนั้นนางก็ได้รับคำสั่งให้นางดื่มด้วย พวกนางดื่มกัน สุดท้ายจอกสุราที่เฟิงหยูเองถือคือจอกสุดท้ายแล้ว สุราหมดแล้ว
เฟิงหยูเองยืนขึ้นและเซไปมา หวงซวนต้องการประคองนาง แต่นางเองก็ไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง นางจะช่วยเหลือคนอื่นได้อย่างไร
โชคดีที่
