ละลั่วจือซินมองหน้ากันแล้วยิ้ม ก่อนจะรีบเดินตามไปติด ๆ
เมื่อเข้าไปในห้องโถงใหญ่ของบ้าน ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความกว้างขวางและสว่างไสว
พื้นห้องโถงปูด้วยหินอ่อนเนื้อดี ผนังประดับประดาไปด้วยภาพวาดสีน้ำมันที่งดงาม ก่อให้เกิดบรรยากาศที่แฝงไปด้วยศิลปะแขนงต่าง ๆ ขึ้นมาทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา
“ป้าจาง คุณพ่ออยู่บนชั้นสองหรือเปล่าครับ?”
จินจื่อเฟิงเอ่ยถามเสียงดัง เมื่อไม่เห็นว่าจินเทียนอยู่แถวนั้น
“คุณชาย คุณท่านอยู่บนชั้นสองค่ะ เพิ่งจะเอนหลังพักไปเมื่อครู่นี้เอง…”
ป้าจาง แม่บ้านของตระกูลจินได้ยินเสียงของจินจื่อเฟิง จึงรีบยื่นหน้าออกมาจากราวบันได และพูดเตือน
“ครับ”
จินจื่อเฟิงตอบรับคำแล้วหันไปพยักหน้าเรียก หานชิงอวี่และลั่วจือซินที่อยู่ด้านหลัง “เชิญทั้งสองตามผมมา”
หานชิงอวี่พยักหน้ารับ ก่อนจะมองไปที่ลั่วจือซินแวบหนึ่ง จากนั้นจึงเดินตามขึ้นไปบนชั้นสอง
เมื่อพวกเขามาถึงชั้นบน จินจื่อเฟิงก็พาพวกเขามายังห้องของจินเทียน
ภายในห้องกว้างขวาง มีอุปกรณ์ทางการแพทย์มากมายวางอยู่
ทั้งหมดนี้เตรียมไว้เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน
“คุณชาย ให้ผมตรวจอาการเลยได้ไหมครับ?”
หานชิงอวี่เหลือบมองจินเทียนที่นอนอยู่บนเตียงคนป่วย จากนั้นจึงหันไปขออนุญาตจินจื่อเฟิง
ในตอนนี้ผู้ที่สามารถตัดสินใจได้คือคุณชายจิน
ส่วนจินเทียน เขามีสภาพอ่อนแอขนาดนี้ แม้แต่การดูแลตัวเองยังลำบาก แล้วจะไปตัดสินใจอะไรได้
“เชิญตามสบาย”
จินจื่อเฟิงเองก็ไม่คล
