ด้กลายมาเป็นความประณีตไม่เช่นนั้นถ้าเป็นคนอื่น พวกเขาจะกระอักเลือดเมื่อถูกตำหนิโดยบุตรสาวของพวกเขาเอง
แน่นอนว่านี่คือทุกสิ่งที่เขาค้นหาด้วยตัวเอง หากผู้ปกครองไม่ใจดี เด็กจะไม่กตัญญู สำหรับบิดาที่พยายามทำทุกวิถีทางที่จะฆ่าบุตรสาวของตัวเอง เฟิงหยูเองปล่อยให้เขามีชีวิตอยู่ก็ถือว่าใจดีเกินไปแล้ว
คำพูดของเฟิงหยูเองทำให้เฟิงจินหยวนสงบเงียบมานาน ไม่ใช่ว่าเขากำลังไตร่ตรอง แต่เขาก็ดีใจ การใช้เหยาซื่อและเฟิงจื่อหรูเพื่อบีบบังคับเฟิงหยูเอง นี่เป็นสิ่งที่นางเดาได้ถูกต้อง เขาต้องการแลกเปลี่ยนพวกเขาเพื่อพาซูจิงเข้ามาในคฤหาสน์ สิ่งนี้ก็ถูกต้องเช่นกัน แต่ก็มีประเด็นหนึ่งที่เฟิงจินหยวนกำลังคิด มันโชคดีที่เฟิงหยูเองไม่ได้คิด เขาต้องการให้เหยาซื่ออยู่เคียงข้างเขา เมื่อเฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงนำทหารออกมาโจมตีเฉียนโจว เขาจะมีไพ่ใบสุดท้าย
แต่เขาไม่สามารถทำสิ่งนี้ได้ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่สามารถทำได้ในวันนี้ เพราะเฟิงหยูเองเริ่มสงสัยแล้ว หากเขายังคงยืนกรานต่อไป คงหนีไม่พ้นที่นางจะคิดออก
เฟิงจินหยวนจงใจแสดงความโกรธและหันหน้าหนี แต่เขารู้สึกไร้ความปรานี เขาหันกลับมาและเห็นดวงตาที่โกรธแค้นของเหยาเซียนในทำนองเดียวกัน ทำให้ความโกรธในใจของเขาพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง
เขาหันกลับมาและชี้ไปที่เหยาเซียน กล่าวด้วยเสียงที่ดัง “เหยาเซียน !ย้อนกลับไปตอนนั้นตระกูลเหยาของเจ้าทำความผิดใหญ่หลวงและถูกฮ่องเต้ส่งไปยังหวางโจว ตอน
