ปัง” ก็ดังขึ้น เฟิงจินหยวนตบโต๊ะในทันใด เขำดูรำวกับว่ำเขำเต็มใจที่จะลองเสี่ยงโชคโดยกล่ำวว่ำ“ไม่จ ำเป็น ! บ่ำวรับใช้ที่หำยไปคือซูจิง ตอนนี้นำงอำศัยอยู่ในเขตชำนเมืองของเมืองหลวง และนำงตั้งท้องได้ 7 เดือนแล้ว ข้ำก ำลังเตรียมที่จะพำนำงกลับมำที่คฤหำสน์ในไม่กี่วัน เมื่อเจ้ำรู้ตอนนี้มันก็ดีเช่นกัน”
เมื่อพูดค ำเหล่ำนี้ออกมำ ทุกคนในห้องมีปฏิกิริยำต่ำงกัน เฟิงเฟินไดโกรธ อันชิ และเฟิงเซียงหรูเผยให้เห็นควำมผิดหวังของพวกเขำ และพี่น้องเฉิงก็ยืนขึ้น ใบหน้ำของเฟิงจื่อหรูเต็มไปด้วยควำมขยะแขยงและเฟิงหยูเองเริ่มหัวเรำะคิกคัก
เฟิงจินหยวนไม่สนใจอำรมณ์ของผู้อื่น เขำไม่สนใจพี่น้องเฉิงที่ลุกขึ้นยืนทันที เขำแค่จ้องมองที่เฟิงหยูเองรำวกับว่ำเขำก ำลังมองหำคนที่ท ำควำมชั่วร้ำยที่ไม่อำจยกโทษให้ได้ เขำถำมอย่ำงดุเดือด “เจ้ำหัวเรำะอะไร ? ”
เฟิงหยูเองหัวเรำะไปพักหนึ่งแล้วก็หยุดลง อย่ำงไรก็ตำมนำงตอบด้วยค ำถำมของนำงเอง “ท่ำนพ่อ เจ้ำไม่รู้ด้วยซ ้ำว่ำข้ำหัวเรำะท ำไม ?เช่นนั้นองค์หญิงผู้นี้จะถำมท่ำน ท่ำนพูดว่ำอะไรนะ ? ”
รู้สึกรำวกับว่ำเฟิงจินหยวนตั้งใจท ำให้สถำนกำรณ์แย่ลง เขำไม่เข้ำใจด้วยซ ้ำว่ำท ำไมเขำถึงรู้สึกไม่แน่ใจตอบว่ำ “ข้ำบอกว่ำข้ำจะพำซูจิงกลับมำที่คฤหำสน์เพื่อให้ทำยำทของตระกูลเฟิงในท้องของนำงกลับมำอยู่กับตระกูล ! ”
“โอ้” เฟิงหยูเองพยักหน้ำและไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมกับเขำ นำงหันไปพูดกับจุนม่ำนแทน “ท่ำนแม่ส่งคนไปท
