ก่อน และเสมียนบอกว่ำเขำรีบออกไปจนไม่ได้หยิบเงินมำ ตำมปกติแล้วร้ำนของเรำจะไม่ให้ใครติดเงินค่ำสินค้ำ นี่คือสิ่งที่ทุกคนในเมืองหลวงรู้ นอกจำกนี้ยังไม่มีบุคคลที่จะซื้อโลงศพด้วยค ำพูดส ำหรับคนที่ได้ล่วงลับไปแล้ว แต่เนื่องจำกเรำอยู่ในธุรกิจนี้ เรำต้องไม่ท ำสิ่งที่ละเลยกำรท ำควำมดี ท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำก ำลังรอโลงศพ และเรำไม่สำมำรถหยุดนำงจำกกำรถูกบรรจุใส่โลก เพรำะสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นเงิน นั่นเป็นเหตุผลที่ร้ำนยินดีที่จะละเว้นกฎครั้งนี้ ตอนนี้ใต้เท้ำเฟิงกลับมำที่คฤหำสน์แล้ว คงจะช ำระหนี้ได้เสียที”
ในช่วงเวลำที่เขำพูดกับเฟิงจินหยวน เฟิงหยูเองหันไปถำมวังซวนอย่ำงเงียบ ๆ “รำคำขั้นต ่ำของโลงศพท่ำนย่ำเมื่อเช้ำนี้เท่ำไหร่?”
วังซวนครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งแล้วกล่ำวว่ำ “ข้ำไม่สำมำรถคำดกำรณ์ได้ แต่อย่ำงน้อยต้องเป็น 200 เหรียญเงิน เพรำะร้ำนโลงศพนี้ไม่มีโลงศพรำคำถูก รำคำเริ่มต้นที่ 200 เหรียญเงินเจ้ำค่ะ”
หวงซวนกล่ำว “200 เหรียญเงินไม่พอ ด้ำยสีทองแบบนั้นค่อนข้ำงแพงข้ำคิดว่ำน่ำจะรำคำ 500 เหรียญเงินเจ้ำค่ะ”
เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว 500 เหรียญเงินก็ไม่แพงมำก นำงเชื่อมั่นว่ำเฟิงจินหยวนท ำสิ่งนี้ด้วยควำมรู้สึกกตัญญูของเขำ เขำต้องกำรให้มำรดำมีที่ที่ดีกว่ำที่จะนอนหลังจำกที่จำกไป หลังจำกนั้นฮูหยินผู้เฒ่ำก็รักเงินในขณะที่นำงยังมีชีวิตอยู่ ดังนั้นเขำจึงไม่อนุญำตให้นำงพักผ่อนในโลงศพโทรม ๆ หลังจำกที่นำงเสียชีวิตไป
แต่ถ้ำมีสิ่งใ
