วัยกลำงคนกล่ำวว่ำ “โดยปกติแล้วรำคำ 600 เหรียญเงินพะยะค่ะแต่เนื่องจำกเป็นองค์หญิง กระหม่อมคิดเพียง 500 เหรียญเงินพะยะค่ะนี่เป็นเพียงต้นทุนของวัสดุ และค่ำแรง กระหม่อมไม่กล้ำบวกก ำไรพะยะค่ะ”
รำคำลดลงทันที 100 เหรียญเงิน และตำของเฟิงจินหยวนเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย บุตรสำวคนที่สองของเขำมีหน้ำมำกที่จะท ำให้ร้ำนเฉินคิดลดรำคำ 100 เหรียญเงิน !
ในขณะที่เขำฟังสิ่งนี้ด้วยควำมประหลำดใจ เขำได้ยินเฟิงหยูเองกล่ำวว่ำ “ไม่จ ำเป็น”
เฟิงจินหยวนตื่นตระหนก “อำเอง 100 เหรียญเงินก็เป็นเงิน ! ”
เฟิงหยูเองเงยหน้ำมองเขำ และมองเขำด้วยใบหน้ำที่ดูถูกเหยียดหยำม“นี่เป็นเรื่องที่ต้องต่อรองรำคำหรือไม่ ? ท่ำนเคยได้ยินเรื่องกำรต่อรองรำคำกับผู้ผลิตโลงศพหรือไม่ ? ”
ผู้คนเริ่มถกเถียงกันว่ำ “ใช่ ! ใครจะต่อรองรำคำเมื่อซื้อโลงศพ ! ”
ชำยวัยกลำงคนปลอบโยนอย่ำงรวดเร็ว “นั่นไม่ใช่กำรต่อรองรำคำ มันเป็นสิ่งที่ข้ำเต็มใจลดรำคำให้”
อย่ำงไรก็ตำมเฟิงหยูเองยังกล่ำวต่อไปว่ำ “ไม่จ ำเป็น”
เฟิงจินหยวนพูดจำ “ไม่เป็นไร เจ้ำเป็นคนจ่ำยเงิน เจ้ำสำมำรถจ่ำยได้มำกเท่ำที่เจ้ำต้องกำร” หลังจำกพูดอย่ำงนี้แล้วเขำก็ยกเท้ำขึ้นเพื่อก้ำวเข้ำไปในคฤหำสน์ เขำบรรลุเป้ำหมำยของเขำแล้ว เขำโยนหนี้สินให้เฟิงหยูเองต่อหน้ำคนเหล่ำนี้ทั้งหมด แม้ว่ำนำงไม่ต้องกำรใช้เงินจ ำนวนนี้นำงก็ยังต้องจ่ำยเงิน มิฉะนั้นนำงจะถูกต ำหนิ
เมื่อเห็นว่ำเฟิงจินหยวนก ำลังจะเดินเข้ำคฤหำสน์อย่ำ
