ปลี่ยนแปลงได้
ขบวนแห่ศพของฮูหยินผู้เฒ่ำค่อนข้ำงดี แม้ว่ำจะไม่สำมำรถน ำมำเปรียบเทียบกับเมื่อเขำยังเป็นเสนำบดีขั้นหนึ่ง มันก็เหมำะสมกว่ำสิ่งใดที่ตระกูลของขุนนำงขั้นห้ำสำมำรถท ำได้ แม้แต่โลงศพก็มีลวดลำยสีทอง
งำนศพกินเวลำตั้งแต่เช้ำจรดค ่ำ ในที่สุดเมื่อเรื่องนี้จบลง ตระกูลเฟิงค ำนับต่อหน้ำโลงศพสำมครั้งก่อนที่เรื่องจะเสร็จสิ้น
ระหว่ำงทำงกลับไปที่คฤหำสน์ ทุกคนรู้สึกหมดแรง ในปีที่ผ่ำนมำตระกูลเฟิงสูญเสียผู้คนไปเป็นจ ำนวนมำก จำกเฉินซื่อ ต่อมำเฟิงจื่อเฮำแล้วก็เฟิงเฉินหยู แล้วฮูหยินผู้เฒ่ำ และจินเฉินก็สำมำรถนับได้ บำงทีแม้แต่คังอี้และรุ่ยเจียที่เคยเป็นฮูหยินใหญ่ และบุตรสำวตำมล ำดับก็ต้องถูกนับเข้ำด้วยกัน ครอบครัวที่ยิ่งใหญ่ในอดีตถูกลดระดับลงอย่ำงกะทันหัน
เฟิงหยูเองนั่งในรถม้ำของตระกูลเฟิงและฟังเสียงที่มำจำกนอกม่ำน มีเสียงของสิ่งต่ำง ๆ ถูกขำย และกำรเจรจำ บำงครั้งเสียงกำรแล่นไปรอบๆ อำจได้ยินมำจำกโรงเตี้ยม มีเสียงเด็กร้องไห้ด้วย เสียงของผู้คนรอบ ๆ เมืองเต็มหูของนำง นำงรู้สึกว่ำนี่เป็นมนุษย์มำกขึ้นอย่ำงแท้จริง
ชีวิตควรมีชีวิตชีวำเช่นนี้ ไม่เหมือนคฤหำสน์เฟิงที่เรือนต่ำง ๆ ท ำตำมที่พวกเขำพอใจและมีกำรต่อสู้ถึงตำยระหว่ำงอนุและพี่น้อง ในควำมเป็นจริงนำงไม่ต้องกำรให้คนจ ำนวนมำกต้องตำย แม้กระนั้นผู้คนก็ไม่สำมำรถท ำตำมที่นำงหวังไว้ เมื่อพวกเขำได้รับเพียงเล็กน้อย พวกเขำก็ต้องกำรมำกกว่ำนี้ เมื่อพวกเขำได้รับ
