อ คฤหำสน์ขององค์หญิง”
เฟิงจินหยวนรู้สึกร ำคำญเมื่อได้ยินชื่อเฟิงหยูเองและองค์หญิง ดังนั้นเขำเพียงแค่โบกมือของเขำ “ถ้ำนำงต้องกำรที่จะมำช่วยก็ให้นำงเข้ำมำข้ำแค่บอกว่ำไม่อนุญำตให้คนนอกเข้ำมำ”
เฮ่อจงพยักหน้ำและรีบไปแจ้งยำมเฝ้ำประตู เฟิงจินหยวนหันกลับมำและก ำลังจะมุ่งหน้ำกลับไปที่ห้องโถงไว้ทุกข์ แม้กระนั้นเขำเห็นฮันชิเดินจำกทิศทำงของเรือนโบตั๋น เขำขมวดคิ้วและถำมว่ำ “เจ้ำออกมำท ำไม ?ไม่จ ำเป็นที่เจ้ำจะต้องมำที่ฝั่งนี้เพรำะเจ้ำท้องอยู่”
สีหน้ำของฮันชินั้นไม่ค่อยดีนัก นำงหน้ำซีดเล็กน้อย แต่เฟิงจินหยวนไม่สงสัยอะไรเลย เขำเชื่อว่ำถ้ำนำงมำจำกทิศทำงของเรือนโบตั๋น นำงก็มำจำกห้องโถงไว้ทุกข์อย่ำงแน่นอน ส ำหรับหญิงตั้งครรภ์ที่ไปยังห้องโถงไว้ทุกข์ กำรมีสีหน้ำไม่ดีเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้เขำให้ควำมส ำคัญกับเด็กในท้องของฮันชิอย่ำงมำก เขำเดินไปข้ำงหน้ำอย่ำงรวดเร็วเพื่อรับนำงและถอดเสื้อคลุมหลัง และวำงไว้บนหลังของฮันชิ จำกนั้นเขำก็บ่นว่ำ“ท ำไมเจ้ำไม่พำบ่ำวรับใช้สองคนมำด้วยเมื่อเจ้ำออกมำ”
ฮันชิรู้สึกสับสนเล็กน้อยและฝืนใจตัวเองให้สงบลง จำกนั้นนำงก็กล่ำวว่ำ “อนุผู้นี้นอนตลอดเวลำ แต่ข้ำเป็นห่วงเกี่ยวกับท่ำนฮูหยินผู้เฒ่ำ ข้ำจึงมำดู ข้ำจะกลับแล้วเจ้ำค่ะ”
เฟิงจินหยวนตบไหล่เบำ ๆ และพูดอย่ำงใกล้ชิดว่ำ “ข้ำจะพำเจ้ำไป”หลังจำกพูดอย่ำงนี้เขำช่วยฮันชิกลับไปที่เรือนหยูหลำน เมื่อมองลงไปอีกครั้งเขำพบว่ำมีหญ้ำอยู่บนใบหน้ำของ
