ำจะไม่มีโอกำสเช่นนี้”
เฟิงเซียงหรูก ำลังจะร้องไห้ ขณะที่นำงใช้มือเล็ก ๆ ปิดตำ ถ้ำนำงมีแขนอีกคู่หนึ่งนำงก็คงใช้ปิดหูได้ในตอนนี้ นำงจะยังสำมำรถกลับบ้ำนได้หรือไม่
โชคดีที่เฟิงหยูเองและซวนเทียนหมิงไม่ได้ท ำอะไรเกินเลยกันเกินไปหลังจำกตระหนักว่ำมีเฟิงเซียงหรูอยู่ด้วย พวกเขำก็วำงสิ่งต่ำง ๆ ไว้ เฟิงหยูเองเอำแส้ของนำงออกไป และซวนเทียนหมิงก็นั่งลงที่ข้ำงนำงอีกครั้ง เปลือกนอกพวกเขำไม่หยอกล้ออีกต่อไป แต่ถ้ำใครสนใจ พวกเขำก็ยังได้ยินพูดด้วยเสียงต ่ำ
“ชำยำรักอย่ำโกรธ สำมีจะไม่หลบในครั้งต่อไป”
“ข้ำเคยพูดไปกี่ครั้งแล้วว่ำเรำยังไม่ได้แต่งงำน ชำยำของเจ้ำคือใคร อย่ำพูดว่ำสำมีอย่ำงนี้และสำมีอย่ำงนั้น”
“ที่รัก ครั้งต่อไปข้ำจะไม่หลบเจ้ำอีกแล้ว”
กัดฟันของพวกเขำ “จะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง องค์หญิงผู้นี้จะสะบัดแส้ใส่เจ้ำอีก”
“ไม่เป็นไร ต ำหนักหยูเพิ่งได้รับเทียนคู่ใหม่…”
“ซวนเทียนหมิง เจ้ำมันบัดซบ ! ”
“ไม่ใช่ ! “
เฟิงเซียงหรูรู้สึกว่ำนำงไม่สำมำรถทนที่จะอยู่ในรถม้ำได้ ดังนั้นนำงจึงหนีออกมำจำกรถม้ำ นำงนั่งถัดจำกคนขับแทนที่จะกลับเข้ำไปข้ำงในรถ
ในที่สุดรถม้ำ 2 คันก็จอดอยู่ด้ำนนอกทำงเข้ำของคฤหำสน์เฟิง วังซวนและหวงชวนออกจำกรถม้ำและรอรับเฟิงหยูเอง เตรียมพร้อมที่จะรับคุณหนูของพวกเขำ คนอยู่ข้ำงในจับแขนชำยำของเขำและพูดคุยกับนำง “ข้ำจะไปที่ค่ำยทหำร เจ้ำจะไปกับข้ำหรือไม่ ! ”
เฟิงหยูเองรู้สึกไร้ประโยชน์ “ข้ำอยำกไป แต่พร
