ง นางกล่าวว่า “ไม่ว่าอย่างไรเราเคยเป็นแม่สามีและลูกสะใภ้ นางอาจเป็นคนโลภนิดหน่อยนอกจากไล่เราไปอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือ นางก็ไม่ได้ทำร้ายเราเลยอาเอง เรื่องราวในอดีตก็ปล่อยให้เป็นอดีต นางไม่มีชีวิตอยู่แล้ว เจ้าไม่ควรเคียดแค้นนาง”
เฟิงหยูเองมองไปที่เหยาซื่อ และรอยยิ้มจางๆ ยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าของนาง อย่างไรก็ตามนางก็ถอนหายใจ นางรู้ว่าเหยาซื่อมีความสุขกับชีวิตในปัจจุบันโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเหยาเซียนกลับมานางรู้สึกสบายใจมากยิ่งขึ้น นางเกลียดคฤหาสน์เฟิงจริง ๆ แต่เหยาซื่อแตกต่างจากนาง นางไม่ได้เกลียดพวกเขาเหมือนศัตรู เมื่อนางได้รับพระราชโองการอนุญาตให้หย่ากับเฟิงจินหยวน นางก็กล้าหาญที่สุดเท่าที่จะทำได้ เมื่อสิ่งต่าง ๆ เปลี่ยนไปนางรู้สึกว่าชีวิตดีขึ้น และนางก็ไม่เกลียดพวกเขาอีกต่อไป
แต่เหยาซื่อไม่รู้ว่าในช่วงสามปีที่ผ่านมา ชีวิตบุตรสาวที่แท้จริงของนางตายไปแล้ว เฟิงหยูเองตัวจริงจะไม่กลับมา
แต่ไม่มีทางที่นางจะพูดเรื่องนี้กับเหยาซื่อ และนางก็ไม่มีพลังมากที่จะทำให้เหยาซื่อเกลียดคฤหาสน์เฟิงต่อไป ในเมื่อเหยาซื่อเลือกที่จะให้อภัยและลืม นางก็ยอมให้เหยาซื่อทำแม้ว่านางจะไม่เห็นด้วย “การให้อภัยเป็นทานที่ยิ่งใหญ่ที่สุด” นางไม่ต้องการบังคับความคิดของเหยาซื่อ นางสามารถพูดคำแนะนำเพียงไม่กี่คำก่อนออกจากวัดและมุ่งหน้าไปทางคฤหาสน์เฟิง
วันนี้เด็กรุ่นหลังเข้ามาในห้องโถงไว้ทุกข์เหมือนที่เฟิงเฟินไดเดินทางมาแม
