เป็นบ่าวรับใช้ใหม่ที่พึ่งมาทำงาน นางไม่เคยพบเฟิงจินหยวนมาก่อน นางจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นบิดาของคุณหนูรอง ดังนั้นนางจึงถามอย่างไม่สุภาพว่า “ท่านมีข้อพิสูจน์หรือไม่เจ้าคะ ? ”
“หืม ? ” เฟิงจินหยวนงงงวย “พิสูจน์อะไร ? ”
“พิสูจน์ให้เห็นว่าท่านคือบิดาของคุณหนูรอง ! ”
เฟิงจินหยวนกัดฟัน “ไร้สาระ!” ผู้คนในคฤหาสน์ทำอะไร ? เขาสงสัยจริงๆ ว่าเฟิงหยูเองนำพาความชั่วร้ายที่สุดของโลกมาให้ได้หรือไม่
บ่าวรับใช้นั้นไม่สุภาพ กล่าวว่า “นี่ไม่ใช่เรื่องไร้สาระเจ้าค่ะ! นี่เป็นห้องของคุณหนูรอง องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อัน จะให้ผู้ชายที่ไม่รู้จักเข้าออกได้อย่างไรเจ้าคะ หากท่านไม่มีข้อพิสูจน์ ได้โปรดกลับไปเจ้าค่ะ ! ” นางบอกให้เขาออกไปและเฟิงจินหยวนเกือบเสียชีวิตเพราะความโกรธ
“พ่อ” สิ่งนี้พิสูจน์ได้อย่างไร เป็นไปได้หรือไม่ที่เขาจะต้องไปที่ทางการ ?มีเหตุผลแบบนี้ไหม เขากระทืบเท้าของเขา “เจ้าหมายถึงอะไร ผู้ชายที่ไม่รู้จักเข้าออก ? เจ้าไม่เห็นคุณหนูรองที่เดินตามหลังข้ามาหรือ ? ”
บ่าวรับใช้อ้วนมองย้อนกลับไปมองเฟิงจินหยวนแล้วเอามือแตะหน้าผากของเขา เฟิงจินหยวนตื่นตกใจและหลบอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังถูกแตะหน้าผาก บ่าวรับใช้อ้วนกล่าวว่า “เขาไม่ได้เป็นไข้ ! ทำไมเขาถึงพ่นคำพูดที่โง่เขลา ? ” จากนั้นนางก็ชี้ไปที่จุดที่เฟิงหยูเองนั่งอยู่ “คุณหนูไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นหรือเจ้าค่ะ?”
เฟิงจินหยวนมองย้อนกลับไป แน่นอนว่าบุตรสาวคนที่สองของเข
