เขาสามารถออกกำลังกายร่างกาย ?
เขางุนงงอยู่นานและไม่มีโอกาสได้คิดในสิ่งที่เหยาเซียนพูด เหยาเซียนโกรธ และหยิบถ้วยน ้าชาจากโต๊ะใกล้ ๆ ปามันใส่หน้าของเฟิงจินหยวน
เฟิงจินหยวนไม่ได้หลบและถูกโจมตีโดยตรง ทำให้เขาล้มลงกับพื้นและกุมหน้าผากด้วยมือทั้งสอง น ้าตาไหลลงมาจากความเจ็บปวด
เหยาเซียนก็ตะโกนว่า “ไม่ต้องช่วยเขาลุกขึ้นมา ! ”
ในเวลานี้เฟิงจินหยวนเกลียด เขาไม่ใช่ผู้หญิง ถ้าเขาเป็นผู้หญิง เขาจะต้องนั่งลงบนพื้นและเริ่มร้องไห้ นี่เป็นการรังแกกันมากเกินไป !
เฟิงจื่อหรูเดินไปข้างหน้าเพื่อช่วยเขาลุกขึ้นและปลอบใจเขาโดยกล่าวว่า “ท่านพ่อควรกลับไป เราจะไม่บอกใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ ท้ายที่สุดแล้วใบหน้าของท่านพ่อก็เป็นสิ่งสำคัญ”
เฟิงจินหยวนคิดกับตัวเอง เขายังมีหน้าลงเหลืออยู่อีกหรือ ? แต่เขาก็ยังทนอยู่ต่อหน้าบุตรชายของเขา เขาต้องการมองเหยาเซียนอีกครั้ง แต่เขารู้สึกว่าชายชราจ้องมองเขา ถ้าเขาทำ เขาไม่สามารถร้องไห้หรือจ้องมองได้ และเขาก็มีความสามารถน้อยกว่าที่จะตอบกลับ เขารู้ว่าไม่มีอะไรที่เขาจะทำได้นอกจากกลับไป
เขาสะบัดแขนของเขาและเอามือของเขาจากมือเล็ก ๆ ของเฟิงจื่อหรูเขาก็ออกจากคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลราวกับว่าเขากำลังวิ่งหนี เขาได้ยินเฟิงจื่อหรูถอนหายใจข้างหลังเขาและกล่าวว่า “เฮ้อ! ข้ารู้สึกผิดหวังมากจริง ๆ ” ใบหน้าชราของเขาร้อนและเขาก็เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกครั้ง
สำหรับเหยาเซียน เขาก็หันไปถามเฟิงห
