งเขาจะไม่สูญเสียอะไร หลี่คุนน่าจะทำอย่างดีที่สุดเพื่อหยุดยั้งเขา และบอกเขาเกี่ยวกับว่ามีเจ้าเป็นพราชายาเอกหยูแล้ว ใครจะรู้ว่าฮ่องเต้ของซงซุยจะไม่ลังเลเลยที่จะให้บุตรสาวสุดที่รักของเขาเป็นพราชายารอง ด้วยสิ่งนี้ไม่มีอะไรที่หลี่คุนสามารถพูดเพื่อหยุดมันได้”
เฟิงหยูเองรับสิ่งที่เขาพูด และเพิ่มความคิดของนางเองโดยพูดว่า “แต่เฉียนหยินชอบท่านพี่ หลี่คุนพูดถึงความรู้สึกที่ลึกซึ้งระหว่างข้ากับซวนเทียนหมิง ท่านพี่และซวนเทียนหมิงได้รับการเลี้ยงดูจากมารดาคนเดียวกัน นั่นเป็นเหตุผลที่เมื่อนางพบท่านพี่ นางใช้การแต่งงานกับซวนเทียนหมิงเป็นภัยคุกคามเพื่อให้ท่านพี่ขอนางแต่งงานด้วยใช่หรือไม่เจ้าคะ ? นางเลียนแบบข้าทุกอย่างเพื่อเตือนท่านพี่ว่านางสามารถเป็นเหมือนข้าได้และเป็นไปได้ว่าในวันหนึ่งซวนเทียนหมิงจะมาชอบนางและถึงแม้ว่าซวนเทียนหมิงจะไม่ทำเช่นนั้นกับคนที่อยู่ใกล้ข้า ท่านพี่จะเริ่มรังเกียจและไม่ต้องการข้า… เอ่อ พวกเรา ท่านพี่ไม่ต้องการรบกวนเรา ดังนั้นท่านพี่จึงให้นางอยู่ข้างท่านพี่”
ซวนเทียนฮั่วนิ่งไปเป็นเวลานานและเฟิงหยูเองเงยหน้าขึ้นมองอีกครั้งนางพบว่าเขากำลังมองไปข้างหน้าด้วยความสับสน นางมองตามสายตาของเขา แต่ไม่พบอะไรผิดปกติ
“หือ ! ” ทันใดนั้นนางก็เอนตัวกระแทกหน้าอกของนางกับซวนเทียนฮั่วเรื่องนี้ทำให้เขาตกใจ
เฟิงหยูเองชนเขาอีกสองครั้งและซวนเทียนฮั่วรู้สึกหมดหนทาง เขายกมือขึ้นกุมไหล่ของนางแล้วหยุดนิ่
