า แต่ซวนเทียนฮั่วจับมือเล็ก ๆ ของนาง นางรู้สึกหดหู่ใจ “พี่เจ็ด ข้าพูดไปแล้วว่าสิ่งสำคัญไม่ใช่ว่านางวางยาพิษอาหาร”
“แต่ข้าไม่รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้” ซวนเทียนฮั่วเป็นคนหัวแข็ง “นานมากแล้วตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นี้ ตอนนี้ข้ารู้เรื่องนี้แล้ว อาเอง ข้าไม่รู้ว่าเจ้ารู้หรือไม่ว่าอาหารถูกวางยาพิษ แต่ข้ารู้ว่าหลี่หยูเกลียดเจ้ามากแค่ไหน พิษที่นางใช้นั้นเป็นพิษร้ายแรงแน่นอน หากเจ้าพลาดกินไปแม้แต่คำเดียวในตอนนั้น…” เขาไม่สามารถทนที่จะพูดต่อไปเพราะคลื่นแห่งความกลัวไหลผ่านหัวใจของเขา
อย่างไรก็ตามเฟิงหยูเองถอนหายใจ และไม่พูดอะไรปลอบโยน นางเพียงแค่ให้ภาพรวมของสิ่งที่เกิดขึ้นในเวลานั้นจากนั้นกล่าวว่า “พี่เจ็ดข้าเข้าใจได้ว่าทำไมท่านพี่ถึงต้องการให้ม้าลากนางเพราะข้าสามารถสงสัยใครก็ได้ แต่ข้าจะไม่สงสัยท่านพี่เลย ในโลกนี้มีเพียงสองคนในโลกนี้ที่มีอาหารที่ข้าจะกินโดยไม่คิด มีสองคนคือ คนหนึ่งคือซวนเทียนหมิง และอีกคนคือท่านพี่ นั่นเป็นเหตุผลที่ข้าเชื่อว่า…” นางหยุดสักครู่แล้วหัวเราะคิกคัก “ข้าเชื่อว่าที่ท่านพี่ลากนางแบบนั้นถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ”
ซวนเทียนหัวจ้องมองนางอย่างไร้ความปราณี “ข้าหวาดกลัวแทบตายแต่เจ้าก็ยังยิ้มได้”
“เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นมาแล้วในอดีต และข้าก็ยังมีชีวิตอยู่เหมือนเดิม ข้าจะไม่ยิ้มได้ยังไง ! พี่เจ็ด ! ” นางดึงแขนเสื้อของซวนเทียนฮั่ว “อย่าโกรธหากท่านพี่ยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าจะไม่สนใจท่านพี่”
ซว
