ไปทางทิศตะวันออกของเมืองหลวงมีทางแยกในถนน 20 ลี้ออกไป ทั้งสองหยุดม้า คนหนึ่งเป็นแม่ทัพแห่งตะวันออกบุชง และอีกคนเป็นผู้หญิงที่เหมือนเฟิงหยูเอง
เด็กหญิงชี้ไปที่ถนนที่มุ่งไปทางทิศตะวันออกและพูดด้วยรอยยิ้มต่อบุชง“ท่านแม่ทัพ ถ้าเจ้าเดินไปตามถนนสายนี้ เจ้าจะไปถึงโลกของเจ้า ไปเร็ว ข้าจะพาเจ้าไปยังจุดนี้เท่านั้น”
บุชงหันมามองนางแล้วถามว่า “แล้วเจ้าล่ะ ตะวันออกเป็นโลกของข้าแต่ก็เป็นภาคตะวันออกของราชวงศ์ต้าชุนด้วย หากเจ้ายังคงเดินไปทางนั้นต่อไป นั่นก็จะเป็นที่ที่เจ้าอยู่”
หญิงสาวหัวเราะคิกคัก “ดินแดนนั้นไม่ได้เป็นของข้า มันเป็นของท่านพ่อและพี่น้องของข้า ข้าแค่ใช้อำนาจในทางที่ผิด แต่ใครจะรู้ว่าน้องชายของข้าคนไหนจะมาแทนที่ท่านพ่อของข้า ? ใครจะรู้ว่าอีกกี่ปีที่ข้าจะสามารถใช้อำนาจของข้าในทางที่ผิด ค่อนข้างจะเป็นการดีกว่าที่จะออกมาดู เรียกสหายเพิ่มอีกไม่กี่คนและปกป้องวิถีชีวิตที่ฟุ่มเฟือยของข้า ตัวอย่างเช่นแม่ทัพบุ เจ้ากับข้าเป็นสหายกันอยู่แล้วนั่นไม่ถูกต้องหรือ ? ”
บุชงจ้องที่นางเป็นเวลานานและไม่สนใจอยู่ครู่หนึ่ง แม้กระนั้นเขาก็ได้สติเร็วมาก
เด็กหญิงยกมือขึ้นและลูบหน้าของตัวเอง “มันคล้ายกันใช่หรือไม่ ? แม่ทัพบุชอบนาง” ประโยคสุดท้ายคือคำบอกเล่า
บุชงไม่ได้ลบล้างมัน เพียงแต่กล่าวว่า “มันคล้ายกันมาก อย่างไรก็ตามมันขาดเสน่ห์เล็กน้อย” แต่หลังจากพูดอย่างนี้เขาส่ายหน้า “ไม่ว่าจะมีเสน่ห์หรือไม่ ตอนนี้นาง
